De tweede Eppo en het vervolg van de avonturen van Bob, Jan en Arie

Hoera, een nieuwe Eppo in de bus! Weliswaar één dag later dan ik had gedacht, maar dat mag de pret niet drukken. Voor iedereen die nog geen abonnement heeft, dit is hem:


















(Illustratie: Martin Lodewijk)

Vanaf vandaag ligt de nieuwe Eppo ook in de winkel, dus mis hem niet, want behalve het vervolg van het nieuwe Bob Evers stripavontuur ‘Een overval in de lucht’ vind je ook o.a. een klein verslag van de feestelijke presentatie van de allereerste Eppo. Een verslag waardoor Hans nu al voor de tweede keer te vinden is in de rubriek Varia.
Hou vol, Hans. Op naar de 25, zou ik zeggen.

Maar natuurlijk gaat vandaag de meeste aandacht op deze blog uit naar pagina 3 en 4 van ons nieuwe Bob Evers avontuur ofwel pagina 24 en 25 van Eppo nummer 2.
In de titelbalk zijn met ingang van dit nummer een paar dingetjes gewijzigd. Zo staat het lidwoord ‘Een’ nu ook in de titel van de strip, zodat de strip en het boek vanaf nu weer precies dezelfde titel hebben. En ook Willy van der Heide staat vanaf nu vermeld als de schrijver van de oorspronkelijke Bob Evers verhalen. En tenslotte is ook de ‘s’ uit mijn achternaam geschrapt. Rob, bedankt daarvoor. De titelbalk is helemaal perfect, zo!

En hier is dan pagina 3 van ons scenario:

PAGINA 3a:

1. Bob staart door het raam van zijn hotelkamer naar buiten, terwijl hij de zaak verder uitlegt.
BOB: nee, het maakt iets compleet dat geen cent waard is zonder dat ontbrekende stuk. er staat één woord opgeschreven, één nummer en hathaway’s handtekening. dat is alles.

2. Arie en Jan raken meer en meer geïnteresseerd in Bobs verhaal.
BOB (buiten beeld, via de telefoon): je hebt twee dingen te doen: zorg dat jeffries die doos niet bemachtigt, en zorg dat je hem zelf wél in handen krijgt. de politie kun je er niet in mengen.
JAN: wacht even! hoe kunnen we jou bereiken? wat is je telefoonnummer?

3. Het London Cheshire hotel van buiten gezien met een blik op Bobs hotelkamer. In Londen is het droog weer. (Het adres van het hotel is (London) Mayfair 3975)
BOB (vanuit zijn hotelkamer): vergat ik bijna: cheshire hotel, londen. als ik er niet ben, kun je de boodschap geven aan miss lois bennett of mr. john bennett. veel succes!

4. Totaal van vliegveld Schiphol. Arie en Jan arriveren per taxi op Schiphol. Over het vliegveld hangt een grijze nevel. De startbanen zijn bijna geheel verlaten.
TEKSTBLOK: En zo…
ARIE: wie zou dat een half uur geleden gedacht hebben? daar moet je amerikaan voor zijn om op zo’n manier leven in de brouwerij te maken.
JAN: ik hoop voor bob, dat we succes hebben. als we nog maar op tijd zijn…


Eh…dat wil zeggen, de eerste helft van pagina 3. Want ik moet hier helaas even onderbreken, voor een belangrijke mededeling voor de echte Bob Evers fans. Dat wil zeggen, de fans van de fysieke verschijning van Bob. Degenen die Bob de knapste vinden en zo.
Hoe zal ik dit nu uitleggen? Eh…tja… kijk, laten we er maar niet omheen draaien: dit was het!
Dit was het hele fysieke optreden van Bob in de eerste jaargang van Eppo! Het verhaal gaat vanaf hier verder met de belevenissen van Jan en Arie.
Maak jullie niet ongerust, we zullen nog genoeg van Bob horen. Bob is vanaf nu de spin in het web tussen John en Lois Bennett enerzijds en Arie en Jan anderzijds. Er wordt nog heel wat afgetelegrafeerd tussen de drie helden en we zullen dus heel wat van Bob horen. Alleen, we krijgen hem niet meer te zien. De reden? Willy van der Heide gebruikt die telegrammen in het volgende deel van de Briefjesjacht-trilogie ‘De jacht op het koperen kanon’ om de lezers op de hoogte te stellen van wat er tot dan toe zoal gebeurd is. En daarbij laat hij de gebeurtenissen zien door de ogen van Bob. En omdat een prima manier is om overvolle tekstblokken aan het begin van een nieuw verhaal te voorkomen, hebben we die oplossing met beide handen aangegrepen.
Vanaf het begin van ‘De jacht op het koperen kanon’ maak je de avonturen van Bob vanaf dit ogenblik aan den lijve mee, maar voor nu gaan we verder met de avonturen van Jan en Arie in Eppo.


PAGINA 3b:
1. Op Schiphol horen Arie en Jan een bericht over het toestel uit Londen. Jan gebaart Arie mee te komen naar het kaartenbureau (met glazen deur). Arie stopt de laatste pinda’s in zijn mond.
OMROEPBERICHT: de b.o.a.c uit londen zal met een half uur vertraging binnenkomen.
arie: hm, nog tijd genoeg, dus.
JAN: kom, laten we wat doen. kijken of er nog plaatsen zijn voor johannesburg.

2. De klerk van de passages bekijkt de passen van Arie en Jan vertelt hen tot hun grote teleurstelling dat de vlucht naar Johannesburg is volgeboekt. Op de achtergrond zit een blond meisje op een typmachine te tikken, dat belangstellend naar Arie en Jan kijkt.
KLERK: jullie hebt pech, jongens. het lijntoestel was twee dagen geleden al volgeboekt.
JAN: nee toch? wanneer gaat de volgende?

3. De klerk vertelt de jongens dat er een kans is dat er een extra vliegtuig wordt ingezet. Arie kijkt naar de witte lijst die voor de klerk ligt. Het blonde meisje (op de achtergrond) barst in lachen uit.
KLERK: overmorgen. maar als er genoeg passagiers voor zijn, is er kans op een extra vliegtuig. zal ik jullie namen noteren?
ARIE: hm, ik geloof niet dat er bepaald queue wordt gemaakt voor dat extra vliegtuig.
MEISJE: hihihihi!

4. De klerk vertelt de jongens met een minzame glimlach hoe het precies werkt met de inzet van extra toestellen. Op dat moment komt op de voorgrond een grote man binnen, die eruit ziet alsof hij gewend is te commanderen (Anderson). Hij draagt een uitpuilende aktetas van geel varkensleer. De tas is versterkt met twee stevige riemen met koperen gespen. Het blonde meisje staat op als ze de naam van de man hoort.
KLERK: gewoonlijk komen er uit londen passagiers die daar het toestel naar johannesburg gemist hebben. of liever per klm reizen. de ingelaste toestellen gaan over cairo en…
ANDERSON: goedendag! mijn naam is anderson, gilbert anderson…
MEISJE: !

O ja, je ziet wel, he. Hier hebben we al een meisje in beeld. En op de volgende pagina doet ook filmactrice Lalou Lalonde haar intrede.
En die meeuwen van Hans heb ik intussen ook gevonden. Allemaal op Schiphol…

Effe teasen . . .

Morgen weer je nieuwe EPPO in bus of winkel!!! Hier, op deze blog, natuurlijk even weer een heel klein voorproefje. . .

Na die tortelduifjes op de openingsplaat, ergens in de marge van de aflevering van morgen maar gauw wat vechtmeeuwen gestopt! Waarom toch?

Toeval of niet?

Anderhalve week geleden verscheen in Donald Duck het Jonge Woudlopers verhaal “Tuinieren op Noordpool”. Een verhaal, in 2007 al geschreven, met als onderwerp poolijs dat ineens wel heel erg smelt en de onontgonnen olievoorraden onder het ijs, die de volle aandacht hebben van de heel wat minder milieubewuste multi-miljairdair Dagobert Duck.
Vijf dagen nadat deze Donald Duck in de brievenbus en in de winkels opdook komt Een vandaag met een reportage over poolijs dat ineens wel heel erg hard smelt en de onontgonnen olievoorraden onder het ijs, die de volle aandacht hebben van de grote oliemultinationals uit de Noordpool omringende landen. Toeval of niet?

En nog zoiets, beste bloglezers, in precies dezelfde week. Een paar maanden geleden schreef ik al het scenario voor de Ernst en Bobbie-strip “Een spook in het kasteel”. Belangrijkste thema: verkleden (ongetwijfeld met het oog op carnaval). En dus zien we Bobbie al op de eerste pagina in de weer met hoeden, mutsen, sjerpen en adellijke poederpruiken.

(Illustratie: Piet Voordes)

Twee dagen voordat ik Ernst, Bobbie en de rest nr 1-2009 van de redactie ontving, lanceert André van Duin na twaalf jaar weer een carnavalsplaat met een clip die bol staat van de adellijke poederpruiken. Toeval of niet? Of is het misschien zoals collega-scenariste Patty Klein ooit zei: "Soms lijkt het of de ideeen in de lucht hangen en iedereen ze er uit plukt!"

Hoe dan ook, feit is dat vooral de eerste pagina van deze Ernst en Bobbie strip naadloos aansluit bij dé carnavalskraker van 2009.

(Illustratie: Piet Voordes)

De eerste Ernst, Bobbie en de rest van dit jaar ligt sinds vorige week donderdag al in de winkel, met daarin op bladzijde 13 t/m 16 de strip “Een spook in het kasteel, getekend door Piet Voordes, zodat jullie dit ook met eigen ogen kunnen zien. Alleen het oorspronkelijke thema van het magazine is vervangen door een griezelthema, waarschijnlijk naar aanleiding van de rest van het verhaal. Zodat het nieuwe Ernst en Bobbie magazine nu bol staat van de spoken, draken en spinnen. Met een zelfs een heel spel dat hieraan gewijd is.

Overmorgen alweer de tweede Eppo van dit jaar. Ben erg benieuwd welke reportages en carnavalskrakers er vanaf donderdag allemaal gemaakt zullen worden…

Draw & Shoot 2: In the picture

Natuurlijk had ik wel gezien dat je dat laatste plaatje vervangen had, Hans. Ik wilde er zelfs nog iets over schrijven in mijn vorige post, maar ja na dertien uur per dag aan een scenario werken, wil je wel eens wat vergeten op de late avond. Die dertien uur per dag? Tja, een deadline van ons agentschap Comic House. Maar daarover later dit jaar meer.
Gistermiddag alles keurig netjes op tijd af gekregen, vanochtend uitgeslapen, vrij genomen en daarna een kleine wereldreis gemaakt door Nederland. Supermarkten ontdekt die na binnen een week door al hun Eppo’s heen waren, idem voor de stations-Bruna’s en in de stripwinkel was juist weer een tweede voorraad Eppo’s binnengekomen. En dat alles met nog vier dagen te gaan tot aan Eppo nummer 2 en het vervolg van ons nieuwe Bob Evers stripverhaal ‘Een overval in de lucht’.
Hans zegt geen woord teveel als hij het over ‘overdonderende reacties’ op Eppo heeft.

En dan nu even iets heel anders:

De Bob Evers stripauteurs in Draw & Shoot 2

Begin oktober vorig jaar kondigden we het al aan: Hans en ik komen op de foto in het nieuwe Draw & Shoot boek van Jakari Productions (http://www.jakari.be/). Intussen zijn Karin Ceulemans en Jan Magito, de makers van Draw & Shoot, elk weekend op pad om bijna alle bekende Nederlandse stripauteurs op de foto te zetten. En was het eerst nog de bedoeling dat Hans en ik samen op de foto zouden staan en dat Hans daar dan een exclusieve tekening bij zou maken, na een vurig pleidooi van Hans, met als belangrijkste argument dat collegascenariste Patty Klein ook haar eigen pagina had, kreeg ik mijn eigen pagina in Draw & Shoot.

Vorige week zaterdag kreeg ik Karin en Jan op bezoek. Zo’n anderhalf uur kletsen, wandelen, koffie drinken en gebak eten verder stond ik op de foto voor Draw & Shoot 2.
Afgelopen verscheen er al een voorproefje van in het nieuwe Stripelmagazine (http://www.stripelmagazine.be/) , donderdag verscheen de bijna complete fotoserie op de site van Jakari Productions (http://www.jakari.be/) en pas nu (vanwege die deadline, dus) de mooiste foto’s daarvan weer op onze eigen blog.

(Foto's: Karin Ceulemans en Jan Magito)

Meer foto’s vind je op de site van Jakari Productions (http://www.jakari.be/) en daar kun je ook de reportages bij o.a. Carry Brugman, Minck Oosterveer en onze vaste blog- en Bob Everslezers Ine en Martin van Meenen bewonderen. En vanzelfsprekend kun je daar ook nog steeds intekenen op Draw & Shoot 2. Voor slechts 35 euro ben je verzekerd van een verzameling prachtige foto’s en exclusieve strippagina’s, waaronder behalve mijn Draw & Shoot-scenario vast en zeker ook een prachtige, stripmonumentale tekening van Hans.

Tot zover de eerste verslag van de Draw & Shoot productie op deze blog. Over een aantal weken is het de beurt aan Hans, Caroline en Nell en kun je vast en zeker nog meer van dit soort mooie foto’s op deze blog verwachten. Foto’s die overigens niet zijn uitgekozen voor Draw & Shoot 2, want alleen die foto’s worden door Karin en Jan online gezet. Ik heb niet alle foto’s gezien, maar ik kan me minstens eentje herinneren die ik heel bijzonder vond en die ik nog niet heb ontdekt tussen de foto’s op http://www.jakari.be/ . Of dat dé foto voor het boek wordt? Dat zullen we waarschijnlijk pas eind van dit jaar weten als Draw & Shoot 2 helemaal klaar is. Maar eerst dus nog, binnen een week of wat, de foto’s van Hans, Caroline en Nell op deze blog.

Wordt vervolgd.

Hans maakt zich kwaad . . .

Oeioei, nu heb ik m’n neus de laatste tijd wel errug weinig laten zien hier op de Bob Eversstripblog. En dat nog wel rondom die Eppo-presentatie! Gauw een postje ertegenaan!!!

(sorry Frank , zo dicht op jouw posting. En ook weer heel veel over die Eppo, natuurlijk)

Een week verder en het eerste stof begint neer te dwarrelen, blogvriend. Dat EPPO STRIPBLAD ligt er nu dan toch echt, bij pompstations, sigarenboeren en buurtsupers. Iedereen met 3,95 euro op zak kan er nu in theorie binnen een paar minuten aan komen. Hondervijftienduizend van die glimmende, okerkleurige magazines zijn nu toch echt over Nederland (en Vlaanderen?) uitgeserveerd en de reacties zijn o v e r d o n d e r e n d! Ongelofelijk hoe leuk er gereageerd wordt op het blad. Het blad waar onze, jullie Bob in staat. Hier passen slechts grote woorden. . .

Op een rare manier voel ik me erg opgewonden over deze nieuwe Eppo. Ik maak mezelf wijs dat het verschijnen van dit blad op een heleboel manieren een draaipunt gaat markeren voor onze vaderlandse stripwereld. Dat de geschiedenis straks ingedeeld gaat worden in “voor Eppo” en “weer tijdens Eppo”.

(Even iets anders: zet ik in m'n vorige posting een plaatje van de originele pagina erbij, die in het laatste plaatje duidelijk afwijkt van wat er in druk is gekomen, ziet NIEMAND het!!! Ook Frank niet!!! Dit plaatje heb ik ter elfder ure vervangen, blogvriend. Dit is ongepubliceerd BE-materiaal!)

Weetje, ik hou van tekenen. Ik zeur er wel vaker over, hier. Ik kan erg opgetogen raken over intelligent, elegant en beweeglijk tekenwerk. Dat “beeldtaal praten” met die zwarte lijnen, ik vind het prachtig. Ik voel soms heel sterk hoe een tekenaar met me communiceert door de pure eh . . . menselijkheid van z’n grafisch handschrift. Echt dat gevoel dat er een ander mens contact met je weet te leggen, dat je een beetje in z’n ziel kan kijken, door middel van die tekening. (Helderder kan ik het niet zeggen). Natuurlijk kun je beeldcommunicatie in onze wereld in alle vormen tegenkomen, reclame, musea, fotografie, maar juist in strip, daar waar het acteren, het vertellen, zo essentieel is, kom ik dat grafisch “ziel-kijken” vaak in z’n meest eerlijke vorm tegen.
Hoewel ik echt en oprecht vind dat er “duizend bloemen moeten bloeien” ( hee, er is voor iedereen een plekje onder de zon ) ben ik toch wel meer-dan-blij mee dat dit gloednieuwe tijdschrift zoveel nadruk legt op, eindelijk weer es, intelligente grafische verdieping en de meer volwassen concentratieboog in strip. Eppo zoekt de diepte in z’n beeldtaal en vermijdt in z’n verhaallijnen de gemakkelijke instant gratification. Je wacht gewoon maar mooi twee weekjes voor het vervolg, want er zijn hier vaklui aan het werk.

Eppo! Een heel blad vol strips waarvan je nu eens eindelijk NIET het gevoel krijgt dat “je achterlijke, kleine neefje” het net zo goed had kunnen tekenen. (Misschien wel béter had getekend, nog! Of dat je het netzogoed ZELF had kunnen doen! Platterdeplat sponta-droodelend bij de telefoon! . . . En waar zou je, als koper dan nog, in godsnaam, je vier euri voor neertikken?)

(Dit plaatje heb ik er dus in gemonteerd, in dat laatste kadertje. Beviel me op een of andere manier beter)

Ik ben ook niet erg onder de indruk van Cerutti c.s.(in Trouw van 24 jan), die Eppo wegzetten als slechts veertigers-nostalgie en de graphic novel, als nieuw en apart strip-genre in de strip-vijandige boekhandel, naar voren schuiven als reddingsboei voor de zieltogende stripcultuur in dit land. Los van het feit of Bob Evers eigenlijk iets anders is dan een graphic novel, gewild onbeholpen tekenwerk in een opgelegd en gekunsteld diepgangsausje zal als apart genre toch nooit een stabiel publiek vinden, Sofie. Dat is toch aanstellerij! Dat is toch voor grachtengordelaars en andere wouldbe snobs!
En hou toch op met die zure praatjes over de concurrentie van TV, internet en games! Op een of andere manier geldt dat argument altijd alleen maar voor DIT land! Zo Of hebben ze in stripland Japan of Frankrijk geen televisie of internet? Op een of andere manier krijgt het Nederlandse PUBLIEK hier godbetert ook nog de SCHULD van de ingestorte stripmarkt! Stripmakers, een beetje zelfkritiek zou u passen. Maak gvd gewoon es iets waarvoor de mensen naar de winkel rennen!

Andy Warhol, fifteen minutes of fame, fuck you. Ik ga naar stadion en concertzaal om iets te zien wat ikzelf nooit zou kunnen. Ik WIL geen spontaniteit. Rot op met je spontaniteit. Ik ben zelf spontaan genoeg. Ik wil ab-so-lu-te commitment zien. Ik wil dat er écht moeite voor me wordt gedaan. Ik wil iemand zien die zich z’n hele leven heeft afgebeuld om mij een uurtje op extreem hoog niveau te vermaken. Wereldtop die tot het gaatje gaat.

Ik wil dat die Eppo gekocht wordt door mensen die weer es van hun stoel willen worden geblazen door de virtuositeit en, jazeker, commitment van echte, echte profi’s. Mijn vaderlandse strip-lat ligt vanaf nu, vanaf Eppo, sky-high!

(Oefoef, wat een betoog, Hans. . . en nu dus dan maar stilletjes bidden dat Frank en ik onze eigen lat wel kunnen halen.)

Pagina 2

Een week geleden alweer dat de allereerste Eppo gepresenteerd werd in het Amsterdamse Paradiso en de belangstelling voor Nederlands nieuwste stripblad blijft onverminderd groot.
En gelukkig maar, want hoe meer lezers hoe beter. En als Rob van Bavel zijn 5000 abonnees bij elkaar krijgt, is er ook volgend jaar weer een podium voor de Nederlandse avonturenstrip.
Aan de media-aandacht zal het in elk geval niet liggen. Behalve de al eerder genoemde tv-uitzendingen van Tijd voor Max en Editie NL, was er vorige week woensdag ook nog een radio-interview in het programma Lunch! op Radio 1. Tien minuten interview met Rob van Bavel en Martin Lodewijk en de nieuwe Eppo en ook Bob Evers komt even ter sprake.
Wie het gemist heeft, kan het interview terugluisteren via deze link:
http://www.radio1.nl/contents/3640-de-eppo-is-terug

De abonnees van het eerste uur moeten het deze week helaas zonder nieuwe Eppo doen, maar niet zonder een Bob Evers pagina, want we hebben natuurlijk altijd nog pagina 2 van ons nieuwe Bob Evers stripverhaal ‘Een overval in de lucht’ te bespreken.
Een pagina waar ik me toch wel wat zorgen over maakte. Een pagina met een telefoongesprek met Bob aan de ene en Jan en Arie aan de andere kant van de lijn. Niet bepaald het meest interessante onderwerp voor een scenarist. Bij gebrek aan mobieltjes kun je al niet van locatie veranderen en voor de rest gaat het er natuurlijk om de lezer van de broodnodige informatie te voorzien. Hoe zou dat overkomen bij de Eppo-lezers die Bob Evers nog niet kenden?

Maar, beste bloglezers, die vrees was ongegrond. Bij het schrijven van de onderstaande scene kon ik al dankbaar gebruik maken van een aantal grappen en onderbrekingen die Willy van der Heide in het gesprek had ingebouwd. En het medium strip liet toe dat ik gedurende het gesprek afwisselend Londen of Amsterdam als locatie kon gebruiken.
En lest best, het vakmanschap van Hans, die dat alles weer combineren met een interessante layout camerastandpunten en er al met al een prachtige, spannende pagina van wist te maken.
Pak de Eppo er maar bij en vergelijk met de scenario-pagina hieronder:


PAGINA 2a:

1. Bob zit op het bed van een éénpersoonskamer (kamer 342) in het Londense Cheshire Hotel te telefoneren. De telefoon staat op het tafeltje naast het bed. Daar staat ook een reisklokje dat 10 uur aangeeft.
BOB: ben jij dat, jan? luister goed. een half uur geleden is het lijntoestel van londen naar schiphol vertrokken. een van de passagiers heet jarvis jeffries.
JAN (buiten beeld, via de telefoon): jarvis jeffries?

2. Close-up van de telefonerende Bob.
BOB: jarvis jeffries, ja. heb je dat? een lange vent met een lange, dunne neus, zwart haar en kalende kruin. zijn ogen staan geen moment stil. hij draagt een lange bruine regenjas, geen hoed.

3. Bob staat op van het bed en loopt in de richting van het raam. Buiten is het droog.
BOB: hij miste de boac machine. daarom probeert hij nu johannesburg per klm te bereiken. als hij een plaats reserveert naar johannesburg, doen arie en jij hetzelfde. bezwaren?
JAN (buiten beeld, via de telefoon): dat niet, maar wat moeten we met…

4. Close-2-shot van een verwonderde Jan en Arie, kauwend op pinda’s, die de rest van Bobs verhaal via de telefoon vernemen.
BOB (buiten beeld, via de telefoon): jeffries is een gevaarlijk heerschap. hij gaat naar kaapstad om een handschoenendoos te bemachtigen en…
JAN EN ARIE: huh?

5. Bob kijkt stomverbaasd naar de telefoonhoorn waaruit een onbedaarlijk gelach klinkt.
JAN (buiten beeld, via de telefoon): hei, hei, stop! je lacht je gek. ik dacht dat je zei: een handschoenendoos! hahahaha!
BOB: ? ? ?


PAGINA 2b:

1. Bob valt woedend uit tegen de telefoonhoorn.
BOB: lach niet, idioot! dat zei ik ook! een ouderwetse leren doos van 60 bij 20 cm voor lange glacé dameshandschoenen. het deksel is opgevuld met kapok en heeft een versiering van vogels en rozen.

2. Jan schrijft het adres op dat Bob hem opgeeft. Arie, met een mond vol pinda’s, luistert en kijkt belangstellend mee.
BOB (buiten beeld, via de telefoon): ik geef je een adres in kaapstad. noem het nooit in Jeffries bijzijn! mr. james elephant, buffalo hill 4, kaapstad… james elephant is getrouwd met judy fox…
ARIE: !

3. Jan en Arie barsten in lachen uit.
ARIE: hahahahaha!
JAN: bob, heb je soms iets gedronken? olifanten, buffels, vossen! ben je zeker dat we niet in de dierentuin van kaapstad moeten zijn?

4. Geïrriteerd vervolgt Bob zijn uitleg over de handschoenendoos.
BOB: geen geintjes, jan. judy fox woonde in londen. haar moeder gaf haar die doos voor haar trouwen. in het kapok van het deksel zit een klein stukje wit karton verborgen, zo groot als een luciferdoosje. ze weet daar niets van af…

5. Jan en Arie luisteren plotseling belangstellend naar de telefoon als Bob het geheim van de handschoenendoos onthult. Arie stopt even met eten.
BOB (buiten beeld, via de telefoon): Het is er in gedaan door professor george hathaway die de doos ooit aan de familie cadeau deed. De waarde is ongeveer vierhonderdduizend dollar!
JAN: wat! is het een soort cheque?!
ARIE: !!

Ja, inderdaad, een verdwenen tekstballoon in het laatste plaatje. Doorgeschoven door Hans naar Eppo nummer 2. Maar zelfs dat komt de pagina ten goede. Kijk naar die gezichten van Jan en Arie. Ineens vol aandacht als het over die vierhonderdduizend dollar gaat. Perfect gedaan. Daar moet geen tweede balloon meer bij. De gezichten, de tekst, alles draait om dat fabelachtige bedrag. Een betere cliffhanger voor Eppo kunnen we ons eigenlijk niet wensen.

En hoe het kan dat zo’n klein kartonnetje zoveel waard is? Dat lees je volgende week in Eppo nummer 2. Mis hem niet!

Meer publicaties in Eppo... en in Donald Duck

Het gaat goed met Eppo nummer 1. Stripwinkels die in één dag door al hun exemplaren heen zijn, Brunawinkels die in één middag 40% van alle geleverde exemplaren verkopen en vele positieve reacties op de inhoud van het eerste nummer. Laten we hopen dat dat enthousiasme ook de komende 24 nummers zo blijft, want ik hoorde Rob van Bavel bij Tijd voor Max al zeggen dat Eppo volgend jaar dan misschien wel weer een weekblad zou worden.
Aan ons zal het in elk geval niet liggen. De makers van de Bob Evers strip zijn behoorlijk goed vertegenwoordigd in het eerste nummer van Eppo. Wie het blad van het begin tot het eind leest komt als eerste item in de eerste aflevering van de rubriek Varia meteen Hans al tegen en deze voor de fans welbekende jongedame.

Ergens wel jammer dat we nog geen 25 van zulke prentjes hebben, want elke week een van de vrouwen van Hans in Eppo zou natuurlijk helemaal te gek zijn. Overigens, in het nieuwe Bob Evers verhaal komen wel meer vrouwen voor dan in de Zuidzee-trilogie. Vanaf Eppo nummer 2 zelfs al. Voor de vrouwen-in-strips-liefhebbers nog anderhalve week geduld dus. Voorlopig moeten jullie het nog even doen met huishoudster Marianne op bladzijde 24 van de nieuwe Eppo, maar voor nummer 2 beloven we alvast een knap blond meisje en een bloedmooie Franse actrice.
Over pagina 25 van de nieuwe Eppo, ofwel pagina 2 van ons nieuwe Bob Evers verhaal ‘Een overval in de lucht’ gaan we het later deze week nog hebben, want daar valt nog wel zodanig het een en ander over te vertellen, dat het een aparte post waard is.
Bladeren we door naar bladzijde 27: Kleine Napoleon. Een gagstrip die ik samen met tekenaar Dick Heins maak, met wie ik al eerder een aantal Mooie Keetje afleveringen voor Het Kanton maakte.
Kleine Napoleon of ‘Nappie’ zoals ik hem eigenlijk oorspronkelijk genoemd had, was eigenlijk opgezet als strookstripje om de kranten en bladen mee af te struinen.

(Schets: Dick Heins)

Van Eppo was op dat moment nog geen sprake. Maar vrij snel daarna wel en aangezien Rob toch liever afleveringen van halve pagina in Eppo wilde, hebben we de eerste introductie-aflevering omgewerkt van een strookje naar een halve pagina. De schets van de strookstrip hierboven is dus een waar collectors item en zal waarschijnlijk nooit ergens anders gepubliceerd worden dan hier en op de site van Dick Heins (http://www.dickheins.nl/)
De volgende aflevering van Kleine Napoleon is wel meteen als halve pagina geschreven, maar daarover meer bij Eppo 2.

En behalve de twee strips in Eppo waarvoor ik het scenario mocht verzorgen zijn er ook nog twee publicaties in de nieuwe Donald Duck van deze week (nr 6-2009).
We pakken meteen goed uit met het Jonge Woudlopers verhaal ‘Tuinieren op de Noordpool’ op bladzijde 5 t/m 14. Na het lezen van een artikel over de klimaatveranderingen en de ‘voor- en nadelen’ daarvan volgens de schrijver en de geïnterviewden, kwam ik op het idee voor een verhaal in de klassieke Jonge Woudlopers-trant, zoals Carl Barks die in de jaren 70 al maakte.
Dwz met Dagobert als geldbeluste milieuvernieler, die na de inmenging van de Woudlopers meestal wel weer tot inkeer komt. Zelfs de pagina-layout die Carl Barks daarbij aanhield, afwisselend twee plaatjes op een strook en één lange plaat op de volgende, heb ik bij dit verhaal ook zoveel mogelijk toegepast.
De titel ‘Tuinieren op de Noordpool’ is door de redactie bedacht en klopt eigenlijk niet helemaal, omdat het verhaal zich niet op maar vlakbij de Noordpool afspeelt. In feite op de grens van het landijs en het pakijs. Maar wie weet ook wel op de magnetische Noordpool.

Het grote Boze Wolf verhaal op bladzijde 32 t/m 35 is een poging om een van de aloude Boze Wolf thema’s terug in de strip te brengen. In de allereerste Donald Duck in 1952 blijkt Midas namelijk het beroep van kippendief te hebben. En dat beroep is de laatste decennia behoorlijk ondergesneeuwd door zijn activiteiten op het gebied van biggen-jagen of de booswicht uithangen. Hoog tijd dus om de drie biggetjes op vakantie te sturen en Midas weer eens ouderwets op kippen te laten jagen. Maar misschien had ik daar beter een ander moment voor kunnen uitzoeken, want nu krijgt Midas het aan de stok met de kampioensvechthaan van Meneer Beer.
Met het op-twee-na laatste plaatje wilde ik een soort uitzoom-effect bereiken, door Midas op de achtergrond te laten roepen dat het allemaal niet eerlijk was en dat hij die kippen en haan allang gevangen had, maar doordat nu Meneer Beer op de voorgrond tekst heeft gekregen is dat jammer genoeg een beetje teniet gedaan. Voor de rest is het thema zeker voor herhaling vatbaar binnen het Wolf-universum.

Tot de volgende keer!