Zelf-de-Bob-Evers-strip-tekenen 4: HET GEHEIM

Lees dit niet! HOU NU ON-MID-DEL-LIJK OP MET LEZEN!!! Als je onderstaande namelijk gelezen hebt, dan ben je verloren. Dan weet je het. Dan ben je ook ingewijd. Dan ken je het geheim! Dan ben je je onschuld kwijt. Onderstaande bevat namelijk de SLEUTEL voor bijna alle succesvolle stripgeheimen. Lees het en je kostbaarste bezit, je grootste schat, je ruwe, eerlijke, bijna dierlijke, kinderlijke s p o n t a n i t e i t op tekengebied is voor eeuwig naar de vaantjes. Door de plee. Ik waarschuw je : Dan kun je nóóit meer tekenen zoals je nu doet!!!

Hee, krijg nou wat! Daar ben je dan toch! Waarschuwingen in de wind enzo? Toch te nieuwsgierig? Nou goed dan, dan moet je het maar zelf weten, hoor. Dan heb je er zelf om gevraagd. Als je maar niet straks aankomt met dat ik je niet heb proberen te waarschuwen. Hou je dan maar goed vast, want daar komt ie:

En???? Ben je er nog? Was het een schok? Voel je je nu anders na je “rite de passage”? Okee, okee, toegegeven. Zoals het hier staat is het natuurlijk flauw en anticlimaxaal, maar daarom is het zeker niet minder waar . . .

Wat? je hebt bijna niks gelezen? Allen een paar rare tekeningetjes zien staan? Kijk dan nog maar es goed, want die “rare tekeningetjes” vormen de grondwet van het striptekenen. In hiëroglief -schrift, misschien, maar het staat er echt. Dit is de grondwet van alle moderne tekenen. Hier elegant geformuleerd door Preston Blair in z’n boek “how to animate film cartoons” Hier verdere uitwerkingen ervan:

Okee. Nu weet je het. Striptekenen, klassiek goed striptekenen, is niks anders dan goed en slim c o n s t r u e r e n ! 3D terugconstrueren naar 2D. Het is eigenlijk allemaal gewoon wiskunde, dat striptekenen. Vaardig construeren op het platte vlak. Niet alleen tekenen wat je “ziet”, maar vooral ook wat je “begrijpt”. Niks geheimzinnige super-talenten, niks ongefundeerde spontane invallen. En het valt allemaal gewoon, door iedereen die het écht wil en na veel, hard en geconcentreerd werk, aan te leren, dat striptekenen! Echt waar. Luister.

Er bestaat een fijne theorie dat vrijwel alles is te leren. Een fijne positieve theorie. Ouderdom van geen belang. Gecorrigeerd voor lichamelijke handicaps, vanzelf.
Als een mens gedurende tien jaar hard studeert, en zichzelf gedurende die tien jaar ook nog kritisch durft te beschouwen, dan is het een natuurwet dat die mens na die tien jaar in z’n vak zal excelleren. Significant beter zal presteren dan iedereen in z’n omgeving. Zo zitten onze mensen-hersenen nou eenmaal in elkaar.
Tien jaar lang héél hard oefenen én jezelf dan óók nog elke dag de maat durven nemen. (Dat is dus iets heel anders dan tien jaar lang hetzelfde balletje hooghouden, hersenloos toonladdertjes spelen of je favoriete poppetje eindeloos blijven kopiëren.) Het gaat hier om hard EN en kritisch oefenen. Je zult jezelf in die tien jaar e l k e dag moeten afvragen: “Is dit al goed genoeg?” ”Hoe presteer ik vandaag ten opzichte van m’n idolen?” ”Wat moet ik DUS beter oefenen?” Hard over jezelf durven oordelen en dan ook nog z o n d e r het bijltje erbij neer te mogen gooien! AUWAUW! De volgende dag namelijk gewoon weer ermee aan de gang!
Wie zichzelf zo durft te kwellen -- want een kwelling is het -- gedurende zo’n lange periode, wordt niet een depressief wrak, maar een betere, een veel betere, tekenaar. Een heerlijke theorie, toch? Ik geef het je maar even mee.

Voordat we nou meteen cursusgewijs aan de slag gaan met de Bob Evers stal, dus vooraleerst maar eens een beetje terug naar de basis. En sowieso erg goed om breed om je heen te kijken in dit vak, trouwens. Hier vandaag een aantal hot en her verzamelde animatie-modelsheets. Prachtig spul! Sommigen al uit de jaren veertig van de vorige eeuw. Okee, neem je potlood vast, en bestudeer ze eens. Potlood in de hand houden graag!!! Dan kijk je echt beter! Dit materiaal is gewoon overal op het internet te vinden en erg, erg leerzaam. Een modelsheet is een stuk papier waarop de ene tekenaar aan de andere uitlegt waar ie op moet letten als ie het charactertje gaat tekenen. Hoe je ‘m opbouwt. Hoe het zit met de verhoudingen. Soms met kleine tekstjes erbij, vaak niet eens, omdat alles voor zich spreekt. Alle info zit erin, in zo’n modelsheet. Zie je het niet meteen, dan moet je gewoon beter kijken. Eigenlijk hoef ik er, als het goed is, helemaal niks bij te vertellen.

Valt het geometrische je op? Werkelijk alle figuurtjes zijn uiteindelijk te herleiden tot een paar bolletjes en peertjes en buisjes! De rest is versiering aan de kerstboom. En bij het opnieuw tekenen van zo’n figuurtje is dat ook precies de truuk. Je begint met die paar bolletjes en buisjes en je bouwt ‘m vandaar weer op. Bolletjes schetsen. Hulplijntjes erin en alles er weer aan hangen. Alles lekker ruw in potlood! Gek genoeg zal de kijker later de helderheid van het geometrische skeletje niet meer bewust zien, maar wel onbewust registreren dat het een “overzichtelijk” plaatje is.

Okee, het doet me pijn om te zeggen, maar dit is nou eenmaal een cursus, nu zul je dus, eh . . . moeten gaan . . . o e f e n e n hiermee. Met dit soort materiaal. Veel oefenen en dan nog meer oefenen. Want het gaat hier uiteindelijk niet a l l e e n om het snappen, je moet het nu ook gaan doen. Het gaat hier om het opbouwen van je strip-vaardigheden. Potloodje los in de hand en die bolletjes en peertjes lekker erop gooien. Je moet nu dus die motorische zenuwbanen gaan aanleggen. Je moet op een of andere manier dit geometrisch tekenen lekker “in je vingers” gaan krijgen. Poppetjes natekenen, poppetjes variëren, poppetjes zelf ontwerpen. Bolletjes en buisjes spiegelen, buigen en draaien, hulplijntjes erin en de boel weer aankleden. En dan daarna kritisch terugkijken naar je eigen werk. . . . AAAUUWWAUW! Pijnlijke zenuwbanen!!!

En dan morgen . . . tóch weer ermee verder!

Op naar de top!

Meer volgt.

Zoek de verschillen deel 2

Op veler verzoek nog eens twee pagina's uit "Paniek in het vakantieparadijs". Lang geleden geschetst door Hans, maar nooit geinkt. Jaren later alsnog getekend door Carlos Mota en gepubliceerd in Donald Duck 49-2005. Zelfde verhaal, twee verschillende tekenaars. Lees, kijk en zoek de verschillen!

(Schetsen: Hans van Oudenaarden, kleurenpagina's: Carlos Mota, © Disney)

Mitra Magazine

Gespot in het in het winternummer van Mitra Magazine. Consumententijdschrift van de slijterijketen met dezelfde naam:

Op de laatste bladzijde kun je ook nog met kruiswoordraadsel of sudoku een jaarabonnement op Eppo winnen . . .

Bob Evers bij Dick Bos... en andere Sinterklaas-verhalen

Hoi allemaal! We zijn weer thuis, terug van onze Rotterdamse signeersessie bij Dick Bos. En wat voor een signeersessie! Eén groot feest! Dankzij de promotiecampagne van Arco van Os was onze signeersessie van vandaag al vooraf gegaan door een groot artikel in de krant. En in zo’n geval kan het natuurlijk niet anders of er ligt al een flinke stapel albums klaar voordat de auteurs in kwestie arriveren.































(Foto's: Rob den Houter)


In dit geval twee stapels, want voor het eerst zaten Hans en ik aan twee aparte tafels. Na de traditionele kop koffie zijn we rond twee uur aan de slag gegaan om al die albums van tekst, tekening en handtekening te voorzien. En dat alles wederom in het gezelschap van Caroline en niet te vergeten… Nell.

























(Foto's: Rob den Houter)




Ook Ron Streppel, onze uitgever was aanwezig en met hem de giclées die vanmiddag een aantal uren bij Stripwinkel Dick Bos te bewonderen waren en waarvan er zelfs eentje in de etalage prijkte. En meer bekenden bij Dick Bos, zoals collega-schrijfster Wilma Degeling op wiens boekpresentatie ik begin oktober nog te gast was en een flink aantal bekenden en familieleden van Caroline. Maar ook klanten van Dick Bos, die de hele reeks in softcover of hardcover aan iemand anders cadeau wilden doen. Als Sinterklaassurprise, of als verjaardagscadeau. En dankzij die mensen hebben we er na vanmiddag dus opnieuw een aantal nieuwe lezers bij.

























(Foto's: Rob den Houter)




Hans is dan ook van twee uur tot vijf uur aan één stuk bezig geweest met het maken van tekeningen in al die albums, die ik even tevoren al van tekst voorzien had.












(Foto: Rob den Houter)



Maar niet zonder hapje en drankje, want tussendoor werden wij, maar ook de bezoekers van Dick Bos, getrakteerd op koffie, cola, spa rood, maar ook op bitterballen gehaktstaafjes en kaassoufflés. Met recht één groot feest dus vanmiddag bij Dick Bos. Een feest dat hopelijk vanavond nog eens dunnetjes over wordt gedaan bij alle lezers die inmiddels weer thuis zijn gekomen met hun nieuwe, gesigneerde Bob Evers albums, en a.s. vrijdag op pakjesavond als de andere albums van vandaag tezamen met de andere Sinterklaascadeaus worden uitgepakt.
Wij hebben sowieso een heel erg leuke middag gehad. Daarom onze hartelijke dank aan iedereen die vanmiddag speciaal voor ons naar Stripwinkel Dick Bos in Rotterdam was gekomen. En in de eerste plaats natuurlijk Henk en Wil en alle andere medewerkers van Stripwinkel Dick Bos voor de uitnodiging en gastvrijheid, Rob dankzij wie we nu al de foto’s op deze blog kunnen plaatsen, en Arco vanwege de fantastische publiciteitscampagne, die ook nog een fotograaf van weer een andere krant naar Dick Bos toe lokte.











(Foto: Rob den Houter)




Een fotoreportage of artikel dat als het goed is, komende week in de omgeving Rotterdam te lezen zal zijn. Maar we gaan ons best doen om jullie, onze vaste bloglezers, daar ook van mee te laten genieten.
Zodat iedereen die het vanmiddag heeft gemist, alsnog een heel klein beetje bij onze Sinterklaas-feestelijke signeersessie bij Stripwinkel Dick Bos in Rotterdam kan zijn.

En nu we toch over Sinterklaas hebben voeg ik daar meteen maar drie Sinterklaasstrips aan toe, waarvan er eentje zelfs een tienjarig jubileum viert.

(Illustratie: Trini Tinturé)

Het verhaal ‘Een speciale surprise’ op bladzijde 4 t/m 11 van de nieuwe Tina, nr 49-2008, werd al eerder gepubliceerd en wel precies tien jaar geleden in Tina 49-1998. Een verhaal vol cadeaus, verwisselde surprises. goede gedichten bij het verkeerde cadeau en andere Sinterklaasverrassingen op scenarios van mij en getekend door één van de beste Spaanse tekenaressen, Trini Tinturé.

En we sluiten af met maar liefst twee Sinterklaasverhalen in de nieuwe Donald Duck, nr 49-2008. Midden in het blad, op bladzijde 22 en 23 vind je een Broer Konijnverhaal, waarin Rein Vos, verkleed als Sinterklaas, niet één maar vier konijnen probeert te verschalken. Alleen hoe komt het toch dat Broer Konijn zijn vermommingen steeds door heeft?

En op bladzijde 39 t/m 42 een Sinterklaasverhaal van de titelheld van het blad, Donald Duck, getekend door de Deense tekenaar Freddy Milton. Een verhaal waarin blijkt dat Guus Geluk te lui is om zelfs maar zijn eigen Sinterklaasverlanglijstje te schrijven en Donald vindt dat Guus alleen al om die reden helemaal geen cadeaus meer zou moeten krijgen. Hoe Sint en Piet deze situatie naar ieders tevredenheid oplossen, lees je deze week in Donald Duck.
Heel fijn weekend allemaal en tot de volgende keer!

Poppetjes tekenen in Rotterdam: het Sinterklaas-feestelijke slot van de Strijd om het Goudschip- tournee

Stripelmagazine (http://www.stripelmagazine.be/) vermeldde het vorige week al: we gaan dit jaar nog één keer signeren! Speciaal voor pakjesavond zijn Hans en ik a.s. zaterdagmiddag 29 november te gast bij Stripwinkel Dick Bos te Rotterdam. Voor iedereen, inclusief de goedheiligman en zijn Pieten, die nog graag een gesigneerd Bob Evers album wil bemachtigen of dat cadeau wil geven met de feestdagen, zullen we zoveel mogelijk albums voorzien van tekst, tekening en handtekening.






















Naast ons nieuwe album “Bob Evers 4: De strijd om het goudschip” hebben we natuurlijk ook alle hardcover en softcover-edities van onze eerdere albums bij ons. Bij ieder album krijg je een gratis boekenlegger cadeau en voor wie dat wil wordt het gesigneerde album verpakt in prachtig Sinterklaaspapier. En mocht je wat langer moeten wachten op een tekening van Hans, dan staat er voor iedereen ook een hapje en drankje klaar. Kortom, we sluiten onze “Strijd om het Goudschip”-tournee feestelijk af bij Stripwinkel Dick Bos. Mis het niet!
Tot ziens bij Dick Bos!

Bob Evers bij “Dick Bos”

Zaterdag 29 november 2008

Van 14.00 uur tot 17.00 uur

Stripwinkel Dick Bos

Burgemeester Baumannlaan 119a

3043 AJ Rotterdam

Info: http://www.stripwinkeldickbos.nl/

Zelf-de-Bob-Evers-strip-maken-3: In de greep van het potlood.

Hoe verleidelijk nu, als binnenkomertje, om te komen met een paar snelle, kant en klare, “HOE TEKEN IK ARIE” receptuurtjes. Drie lijnen zus, drie zo en huppekee! Als een chimpansee uit uit je hoofd leren en dan fijn de blitz ermee maken op kantoor, verjaardagen en in de kroeg. Zou dat nou niks zijn als cursusmateriaal?? Helaaaaas. Zo ga ik het niet doen. Dwars op de tijdgeest enzo, immers, hier bij de Bob Evers-strip. Ik ga deze hele post, als start van alles, heerlijk zeuren over . . . potloodjes.

Niet die dure, marterharen aquarelkwastjes met bijbehorend, handgeschept, glimmend tekenpapier -in speciaalzaken per velletje te koop-, niet de lichtbak of die verstelbare tekentafel, en al helemaal niet die dure computer met z’n kekke randapparatuur en programma’s. Met afstand, écht met afstand, het belangrijkste instrument op deze hele Bob Evers stripstudio is: HET POTLOOD!
Het potlood!!! Uitvinding van die achttiende eeuwse Conté. De opvolger van loodstift en zilverstift. Zo’n gestaafd mengsel van grafiet en pijpaarde, met een houten hulsje erom. Het onopvallende, echter zo nobele, cederhouten toverstokje! Daar wil ik vandaag, met de start van de cursus, met je over beginnen, m’n beste virtuele BE-strip-stagaire. De magie van het potlood en over het vasthouden ervan.

Allereerst wil ik je hier niet meer op deze cyber-studio zien zonder potlood in de hand. Je bent nu geen visite meer! Op deze virtuele studio draagt men ten allen tijde een (echt) potlood bij zich. Ook bij het lezen en bekijken van deze BE-blog gaat dat vanaf nu gelden. Een echte tekenaar voelt zich gewoon naakt zonder z’n potlood. (ik heb mijn potlood op dit moment, terwijl ik dit typ, achter m’n oor. Echt waar!) En dan bedoel ik niet zo’n vulpotlood! Die loodzware krengen zijn voor technisch tekenwerk. Daar kun je niet echt mee spelen, mee gooien, mee acteren. Je kunt er geen sigaret-imitatie mee doen, hij zit niet lekker als nep-snor. Te zwaar en te glad voor het Bob Evers werk. Ik hou niet van vulpotloden. Die zwaarheid komt namelijk ook terecht in je tekenwerk. Ik wil je hier op de studio zien met zo’n echt, ve-der-licht klassiek tekenpotlood. Desnoods eentje met verlengstukje.

Ga je potlood maar even pakken. Dit is geen grapje. Ik wacht wel even.

Zo. Nu dan, met dat potlood, ben namelijk het best in staat de informatie in deze, en toekomstige posts, op het goede niveau, cerebraal te gaan “processen”. Veel van wat ik je de komende maanden namelijk wil gaan duidelijk maken is nogal moeilijk eh . . . verbaal te krijgen. De Nederlandse taal is voor dit soort zaken beperkt. We gaan het hier hebben over allerlei abstractheden. En ik kan het, ben ik bang, straks soms gewoon niet goed vertellen in woorden. De dingen waar het écht om gaat. Ik kan natuurlijk het wel proberen te laten zien en je meteen ook proberen te laten meedenken, maar vanwege dat potlood in de hand, gaat dat straks allemaal hopelijk veel beter lukken. Laat ik proberen mijn theorie uit te leggen. Proefondervindelijk en geheel uit eigen praktijk, hoor!
Met een potlood in de hand kijkt een mens anders. Naar eigen werk, maar óók naar andermans werk. Het in je hersens geplaatste “”tekencentrum” staat door dat stomme potlood als het ware in de “actieve stand”. Al kijk je alleen maar, al lees je alleen maar dit stukje, je hersens registreren toch een soort aktieve deelname! Het aanleren van nieuwe vaardigheden, het aanleggen van nieuwe zenuwbanen in de hersenen zal op een of andere manier, alleen al door het vasthebben van dat stukje tekengerei, iets gemakkelijker gaan. Ikzelf kijk nooit naar m’n eigen werk zonder potlood in de hand. Vertrouw me en ga het proberen!

Het tweede aandachtspunt van deze vandaagse post is de g r e e p . De manier van v a s t h o u d e n van je potlood.
Ik wil je uitdagen om vanaf vandaag eens een beetje te gaan experimenteren met je houding en de manier waarop je je teken-instrument vasthebt. Eens vragen een beetje te gaan spelen met de klassieke “penseelgreep” . De “penseelgreep” is de schrijfgreep waarop we allemaal met een balpen onze naam schrijven. Die penseelgreep geeft geweldig veel controle, maar gek genoeg tamelijk weinig snelheid en schwung. En dus uiteindelijk weinig . . . verrassing.

Ik wil je het volgende voorstellen. Probeer de komende tijd af en toe eens dat potlood wat vlakker op je papier te leggen. Ik wil een kleinere hoek zien tussen tekenvel en potlood. Het ding nu wat meer met de vingertoppen beet te houden, wat verder van je papier te gaan zitten en je arm een klein beetje meer te strekken.

Juist als je je potlood wat verder van je ogen weg houdt wordt het mogelijk dat je motoriek wat grover wordt, wat sneller en daarmee ook wat . . . losser. Bewegen vanuit schouder en elleboog eerder dan vanuit pols. Misschien kun je er zelfs bij gaan staan als je tafel hoog genoeg of verstelbaar is. Ik wil je een klein beetje aan het swingen krijgen. Ik weet dat het stom klinkt, maar ga het nou gewoon bij het opschetsen af en toe een tijdje proberen.

Oké. Wat gaan we dan tekenen?

Rondjes, ovaaltjes, eitjes en cirkeltjes graag. De absolute rockbottom basis van deze hele industrie. Papiersoort onbelangrijk. Ga daar nou weer es mee oefenen, maar nu dan met wat meer variatie in je greep. Juist bij het zetten van die eerste lijnen, het allereerste ruwe opschetsen van een eerste vage ideetje, moet je namelijk proberen lekker los en vrij te zijn. Ik bepleit hier een vederlicht potlood en een losse greep!

Je zult snel zien dat het allemaal een beetje grover gaat dan je misschien zou willen. Dat het nergens op lijkt! Juist dan doe je het goed! Hou het schetsig, hou het een beetje grof. Niet harken! Gooi het er lekker in een keer op! Dit is training, dit is de wedstrijd niet. Lekker ovaaltjes stapelen en er dan gekke poppetjes van maken. De basisdingetjes die je in elke stripcursus op de eerste bladzijde treft, lijkt me hier een prima start.

Meer volgt.

(Oei, bijna vergeten: foto's Caroline van der Lee. )

Strips, scenario's, plaatjes en witte balken...

Wat zie ik nu? Al vier dagen hetzelfde bericht bovenaan deze blog? En nog steeds geen nieuwe les van Hans. Tja, ik kan het ook niet helpen beste BE-stagiair. Ik dacht ook dat er vandaag nog een nieuwe cursusles zou zijn. Maar het is intussen elf uur ’s avonds en ik denk niet dat we vandaag nog iets hoeven te verwachten. Morgen wellicht. Uit zeer betrouwbare bron weet ik dat Hans al foto’s gemaakt heeft voor de derde les van de cursus Zelf-de-Bob-Evers-strip-tekenen.
Maar wat doen we nu intussen? We kunnen natuurlijk altijd verder gaan waar we dinsdag gebleven waren. Pagina 41 van het scenario van ‘De strijd om het goudschip’. Hier is ie:


PAGINA 41a:

1. Er vliegt een kogel dwars door de lege blusser heen. De blusser schiet van de vuurhaak af.
GELUID VAN DE KOGEL: BANG!

2. De blusser blijft een eind verder op het dek doodstil liggen. MacGarrigle en Arie kijken toe vanachter de deuropening.
MACGARRIGLE: Die is dood!
ARIE: Ik had hem nog zo gewaarschuwd… Maar hij is als een held gestorven.

3. MacGarrigle staart peinzend voor zich uit. Bob komt op een idee.
MACGARRIGLE: We moeten iets hebben om die kerels uit te roken. Een stinkende rook of gas.
BOB: Het ammoniakgas uit de grote koelmachine? Dat blazen we door de ventilatiekokers. Die komen op het brugdek uit.

4. MacGarrigle slaat Bob enthousiast op zijn schouders.
MACGARRIGLE: We zijn er, mijn jongen. Mr. Hennessey houdt hier de wacht, de rest komt met mij mee.

5. MacGarrigle last in de machinekamer de onderkant van de ventilatiekokers dicht met een ronde stalen plaat met schroeftap voor de ammoniaslang. De lichten in de machinekamer zijn weer aan.
MACGARRIGLE: We moeten deze opening luchtdicht afsluiten. Ik zal er een plaat met schroeftap op lassen.


PAGINA 41b:

1. De plaat zit op de ventilatiekoker gelast. MacGarrigle zet de steekvlam van het lasapparaat uit. Bob schroeft de ammoniakslang vast.
MACGARRIGLE: Klaar! Ik heb van mijn leven niet zoveel gelast als vandaag.

2. Bob, Arie en MacGarrigle schrikken van een kogel die dwars door de stalen plaat heen vliegt. De slang kronkelt over de vloer.
GELUID VAN DE KOGEL: BANG!
ARIE, BOB EN MACGARRIGLE: !

3. Arie staart ontredderd naar de vernielde staalplaat. MacGarrigle bekijkt de plaat met vakkundige blik.
ARIE: Die boeven hebben in de ventilatiekoker geschoten!
MACGARRIGLE: Tja, die hebben ons natuurlijk horen praten. We zullen er een nieuwe plaat op moeten zetten.

4. Arie weigert verdere medewerking aan het plan. Bob staart zuchtend voor zich uit.
ARIE: Met de kans dat we ditmaal wél een kogel in onze huid krijgen?... Dank je.
BOB: Zucht! Een prachtig plan naar de haaien.

5. Muriloff en de twee Kanaken zitten in een gang recht onder het brugdek en vlakbij de deur naar het dek. Muriloff legt de twee Kanaken uit hoe ze op het brugdek kunnen komen.
TEKSTBLOK: Op datzelfde moment…
MURILOFF: Die drie schurken zitten hierboven op het brugdek. Ik klim via een van de stangen aan de buitenkant omhoog. Sluipen jullie naar boven waar je dat het beste lijkt.

En hoe zit het nu met die brandblusserscene? Wel, in het scenario wordt die brandblusser eerst nog over het dek geschoven. Niet langer dan één of twee seconden wellicht, maar genoeg om een mooie cliffhanger voor pagina 40 te zijn. Er wordt een vermomde brandblusser over het dek geschoven. Tuinen de muiters erin en zo ja of zo nee, wat zal dan hun reactie zijn?

Het plaatje dat Hans onderaan pagina 40 heeft getekend is in wezen mijn ‘witte balk’ tussen het voorlaatste en het laatste plaatje van pagina 40: Arie pakt de brandblusser aan van McGarrigle. Als cliffhanger minder sterk, maar daarbij moet ik meteen opmerken dat rond de tijd dat deze pagina getekend werd,we natuurlijk allang wisten dat deze strip niet inde krant zou worden gepubliceerd. En ook in het album hoef je de pagina niet om te slaan om te zien hoe het verder gaat.
In de versie van Hans is het verkleden van de brandblusser het witte balkje geworden en wordt het ding meteen neergeschoten, zodra hij in de deuropening verschijnt. Iets dat het effect van het schot op het eerste plaatje van pagina 41 versterkt. Die muiters schieten op alles wat beweegt!

Twee verschillende manieren van vertellen dus. Twee verschillende vertelritmes en het verschil zit het juist in de dingen die we niet laten zien! En dan zijn er mensen die vragen: “ga je ook nog een cursus scenarioschrijven geven?” Maar begin er maar eens aan. Dit is nog maar een scene van drie plaatje met al twee verschillende manieren van vertellen. En er zijn er meer te bedenken om deze zelfde scene goed te vertellen. Al met al kom je dan op duizenden mogelijkheden om een verhaal te vertellen. Zoiets moet op zijn minst een digitale interactieve cursus worden? Of misschien moet die cursus scenarioschrijven wel gaan over de dingen die je juist niet moet doen als je een stripscenario schrijft.

In elk geval zijn er deze week ook weer een tweetal scenario’s van me verstript. We beginnen met Mooie Keetje in Het Kanton van woensdag 19 november, getekend door Dick Heins. Met hoe kan het ook anders, Sinterklaas, als thema. De verjaardag van Sinterklaas wordt in Oosterhout namelijk behoorlijk uitbundig gevierd. En dan zijn er nog de wegwerkzaamheden, waardoor niet alle delen van de stad even goed bereikbaar zijn. Hoe ik een en ander in drie plaatjes gecombineerd heb, lees je deze week in de 80ste Mooie Keetje-strip.

(Illustratie: Dick Heins)

Heel wat langer is het verhaal dat sinds afgelopen donderdag in de nieuwe Penny (nr12-2008) te lezen. Het verhaal ‘All you need is pony’s, kerstspecial’ is maar liefst 16 pagina’s lang en in twee delen in de nieuwe Penny gepubliceerd. En ook meteen mijn eerste kerstverhaal van dit jaar.

(Illustratie: © Holco Publications B.V.)

Je vindt het op bladzijde 11 t/m 18 en bladzijde 24 t/m 31. Het idee voor een paarden of ponyvariant van de jaarlijkse ‘All you need is love Christmas Special’ kwam van de redactie van Penny, waarna ik aan de slag ging met de personages en het uiteindelijke verhaal. Bij het schrijven van de plot had ik nog bedacht, dat één van de drie hoofdpersonages, Jessica, kerstmis in Duitsland, maar bij het uitwerken van het scenario bleek ze zo’n sterke wil te hebben, dat ze toch samen met haar vriendinnen op de manege kerstmis viert. Het tv-programma waar het in dit verhaal allemaal om draait had trouwens ook een andere naam: Kerstpony’s. En dat was ook de oorspronkelijke titel van mijn verhaal. Het grappige is dat die naam door een jammer genoeg onbekende, maar geweldig goede en vermoedelijke Spaanse tekenaar (m/v) in het Engels in een van de plaatjes bladzijde 24 is verwerkt en daar ook in de uiteindelijke strip nog steeds te vinden is.

(Illustratie: © Holco Publications B.V.)

En tot slot is er zoals elke woensdag een nieuw Stripelmagazine te vinden op:
http://www.stripelmagazine.be/ Met daarin deze keer aandacht voor onze speciale Sinterklaas-signeersessie bij Stripwinkel Dick Bos in Rotterdam. A.s. woensdag lees je er alles over in Stripelmagazine. Volg deze link en het artikel verschijnt meteen op je scherm: http://www.stripelmagazine.be/pivot/entry.php?id=2758
Maar vergeet ook niet de andere zeer interessante artikels in dit nieuwe Stripelmagazine te lezen. En Stripelmagazine, heel erg bedankt voor deze extra aandacht voor ons nieuwe album!

Tot de volgende keer!