vrijdag 14 maart 2008

Tekenaars in alle soorten en maten

Hoi allemaal! Het item van Hans hieronder heeft heel wat reacties losgemaakt. En ook bij het onderwerp ‘Hoe dik is Arie eigenlijk?’ is een discussie gaande over de dikte van Buikmans.
Ik heb dan ook even zitten twijfelen of ik nu al een nieuw stuk zou plaatsen of niet. Maar ja, met de stapel werk die er voor de komende dagen op me ligt te wachten, zou het al dinsdag of woensdag worden voor ik weer tijd heb om een stuk voor de blog schrijven. Bovendien heb ik jullie nog helemaal niets over de Wilrijkse Stripdagen verteld en dat is ook alweer vijf dagen geleden.

Laat ik daarom eerst maar eens beginnen met iedereen te bedanken die afgelopen zondag voor Bob Evers of voor Donald Duck naar Wilrijk is gekomen.
Eerlijk gezegd wist ik niet wat ik moest verwachten. Het was immers de eerste keer dat ik zonder Hans in Vlaanderen ging signeren. Het spookbeeld van drie uur duimen draaien is dan ook meerdere malen door me heen gegaan.
Het tegendeel was waar. In plaats van vanaf twee uur ben ik al vanaf half twee gaan signeren en vanaf dat moment ben ik voortdurend bezig geweest. Allereerst natuurlijk met Bob Evers, waarvan ik ook afgelopen zondag weer alle drie de albums op mijn tafel heb gekregen om te signeren.
Een goed teken, want dat betekent dat Bob Evers ook in België nog steeds aan lezers wint.
En dat kunnen toch niet veel Nederlandse strips ons nazeggen.
Naast een tekst en handtekening voor Bob was er ook veel vraag naar Duckfiguren. Oom Dagobert, Donald, Katrien, Lizzy, Juultje en Babetje, Kwik en Kwak zonder Kwak en Mickey Mouse, ik heb ze allemaal getekend afgelopen zondag.
Kortom, een heel vruchtbare en vooral een heel leuke en gezellige stripbeurs dus. Het enige minpuntje was dat Hans er dit jaar niet bij was, maar dat hopen we toch volgend jaar weer goed te maken. Daarom nogmaals iedereen hartelijk bedankt en hopelijk tot volgend jaar in Wilrijk.

Tja, en dan ga je ’s maandags weer aan het werk, het begin van een heel drukke werkweek, en je kijkt af en toe eens op deze blog. En dan verschijnt op dinsdag de inmiddels al een beetje beroemde overpeinzing van Hans met daarbij een halve pagina 10, die nauwelijks nog iets met het oorspronkelijke scenario te maken heeft. Geen O’Connor die op Lambik-achtige wijze twee korte speren op zich af zich komen. Geen eilandbewoners die zich in de struiken verborgen houden en zelfs geen Johnson en Bess die zich in een van de hutten verbergen.
Kan dat zo maar?! !

Het antwoord is in dit geval: ja! En dat het kan heeft alles met de tekenaar te maken. Tekenaars heb je in alle soorten en maten. Er zijn tekenaars die hun strips zelf schrijven en tekenen, zoals bijvoorbeeld Daan Jippes (Havank), Martin Lodewijk (Agent 327) en Henk Kuijpers (Franka) en met wie je als scenarist dus nooit iets te maken hebt op stripgebied. In dezelfde categorie zou je de tekenaars kunnen plaatsen die denken dat ze kunnen schrijven en de schrijvers die denken dat ze kunnen tekenen, maar het verschil in kwaliteit van hun werk en dat van bovenstaande drie grootheden moge duidelijk zijn.
Dan heb je ook de tekenaars die wel met een aparte scenarist werken. Tekenaars aan wie je je scenario moet toevertrouwen in de hoop dat ze een leuke en goede strip van gaan maken.
En in de meeste gevallen gebeurt dat gelukkig ook. Al heb je tekenaars die het scenario alleen gebruiken om mooie plaatjes te tekenen, zonder zich verder te verdiepen in het verhaal of de personages. Of degenen die strip vooral als opdracht zien en deze met veel vakmanschap uittekenen, zonder verder iets wezenlijks aan het verhaal toe te voegen.

En er zijn de tekenaars die niet zozeer bezig zijn met mooie plaatjes te tekenen, maar met het vertellen van een verhaal in beelden, met dat dus wat de kunst van het stripmaken in wezen is.
Tekenaars die in de personages en het verhaal kruipen en dit met passie, hart en ziel in beeld proberen te krijgen. Die iedere keer de juiste snaar weten te raken en op die manier iets eigens aan het verhaal toevoegen. Het verhaal als het ware naar een hoger plan tillen door de manier waarop ze het in beeld brengen en beeld en verhaal tot een vloeiend geheel weten te smeden. Tekenaars als bijvoorbeeld Eric Heuvel, Minck Oosterveer en… Hans van Oudenaarden!
En daarom kan het dus, dat Hans zonder overleg een scene uit het scenario aanpast. De strip als verhaal zal daar immers nooit onder lijden.

In dit geval wist ik al dat de kok en O’Conner, die de lezer het langste kent (namelijk vanaf pagina 39 van het album ‘Avonturen in de Stille Zuidzee), ook als laatste van de groep muiters over zouden blijven en dat de naamloze muiter mijn naam zou krijgen en jammerlijk aan zijn eind zou komen (Dank je wel, Hans!). Wat ik niet wist was dat de hele hinderlaag naar een nieuwe locatie verplaatst zou worden. En toch kan ik alleen maar diep onder de indruk zijn van het plaatje waarop de eilandbewoners de muiters in een hinderlaag lokken. Wat een werk moet dat geweest om dat allemaal te tekenen!
En vanwege dat vakmanschap, vanwege de kunst van het stripvertellen, en vanwege de manier waarop tekenaar en scenarist op elkaar zijn ingespeeld en elkaar inspireren, kan het dus dat de tekenaar af en toe afwijkt van het scenario, zonder dat dat overlegd wordt. Ik maak daar verder geen probleem van. Door dit soort wisselwerking wordt de Bob Evers strip immers alleen maar beter!

En laten we dan maar nu eens kijken hoe Hans scenariopagina 11 heeft aangepakt.
Na de grote wisseltruc met de openingsscene had nog twee plaatjes over van de oorspronkelijke pagina 3b. Op pagina 4a schrapte ik het allereerste plaatje:

PAGINA 4a:

1. Close-up van een geschrokken MacGarrigle.
TEKSTBLOK: Niet veel later…
MACGARRIGLE: !

Zoiets is leuk voor de lezer die de krant openslaat of de pagina in het album omslaat. Je kijkt in het verschrikte gezicht van MacGarrigle en leest meteen door naar het volgende plaatje om te zien wat er aan de hand is. Maar als plaatje 3 op een pagina heeft zo’n close-up niet zoveel zin. Het plaatje daarna heb je dan, bewust of onbewust, allang gezien.
Omdat de scene die daarna volgt boordevol spanningsmomenten zit, verviel ook deze overbodig geworden cliffhanger, al werd iets daarvan nog wel gebruikt voor de nieuwe cliffhanger:

4. MacGarrigle klimt op de touwladder en kijkt angstig achterom naar de kano’s. Op de voorgrond naderen de kano’s in een soort halvemaanbeweging van twee kanten de Frisco.
MACGARRIGLE: Als ik het maar haal!

Pagina 4b bleef volledig intact en vormt nu samen met de overgebleven plaatjes van pagina 3b en 4a een heel nieuwe pagina 11:

PAGINA 11a:

1. De twee muiters verschansen zich in de hut. Ze verbergen zich met getrokken wapens bij het raam. Bess kijkt ongerust om zich heen.
JOHNSON: Hier zijn we veilig. Niet zo’n ideale schietschijf als daar.
BESS: Wat ruik ik toch? Het lijkt wel of er iets aanbrandt.

2. Totaal van de hut die in lichterlaaie blijkt te staan. Op de voorgrond het silhouet van een Polynesiër met een brandende tak in zijn hand.
JONHSON EN BESS: !!

3. Overshoulder van een angstige MacGarrigle, die een vloot kano’s met daar strijdlustige Polynesiërs zijn kant op ziet komen.
TEKSTBLOK: Niet veel later…
MACGARRIGLE: Als ik het niet dacht.

4. MacGarrigle roeit in de richting van de Frisco. Er hangt een touwladder buiten boord. De kano’s naderen in een soort halvemaanbeweging van twee kanten.
MACGARRIGLE: Vlugger! Vlugger!


PAGINA 11b:

1. MacGarrigle klimt aan dek via de touwladder. Hij ziet de Polynesiërs naderen, maar ziet tegelijkertijd dat ze niet op tijd bij het schip kunnen zijn.
MACGARRIGLE: Op het nippertje!

2. MacGarrigle haalt de touwladder binnen.
MacGarrigle: Ziezo! En nu…

3. MacGarrigle vuurt met een Garand repeteergeweer door een openstaande patrijspoort.
GELUID VAN DE SCHOTEN: Pang! Pang! Pang!
MACGARRIGLE: Ik zal jullie leren!

4. MacGarrigle rent met geweer en al naar de andere kant van het vooronder. Er liggen stapels ongewassen matrozenkleren in het vooronder.

5. MacGarrigle vuurt grinnikend door een patrijspoort aan de andere kant van het vooronder. De Polynesiërs varen angstig weg van de Frisco.
MACGARRIGLE: Haha! Dit lijkt wel prijsschieten op de kermis! Wie tienmaal raak schiet, mag tienmaal gratis paffen!
GELUID VAN DE SCHOTEN: Pang! Pang! Pang!


Van pagina 11 heb ik nog helemaal niets gezien, dus ik zou zeggen: Hans, verras me maar met die schetsen en die pagina!

dinsdag 11 maart 2008

Gaat Bob in november voor McCain?

Bij het opstarten van de Bob Eversstrip-serie heb ik nogal lopen tobben over de precieze "toon" die deze strip zou moeten krijgen. Met vd Heide's stevige, jaren vijftig leesboeken fundament eronder zou het vanzelfsprekend u i t e r s t grappig zijn geweest om die hele strip "nét effe" over de top te douwen. Tenenkrommende kolenkachel-oubolligheid, benepen Hollandsche tafelklederige-kneuterhumor, archaïsche spruitjes-volzinnen en dan alles met vdHeide's spannende geurtje van rechts-radicalisme!!! Ik denk dat we 'm er voor onze grachtengordelvrienden alleen maar hoefden in te koppen. Mild kritische pastische met dolkomische, rechtse archetypetjes. vdHeide's verleden schrééuwt toch om "afrekening"?! Recht in het Volkskrant-DWDD-NRC pulletje. Veilig achter het handje grinnekend vanuit de een-en-twintigste eeuw.
Toch niet gedaan.

Wat zegt dat over ons? Over Frank en mijzelf?

Zijn Frank en ik misschien, eigenlijk en in feite, de "Neo-con's" van de Nederlandse strip? Twee grafische Friedmannetjes? Geert en Rita in Oostindische inkt?
Dit materiaal breekt immers, hoe je het ook bekijkt, wel héél erg met de protestantse, vaderlandse striptraditie waarin het woord -de grap- vanzelfsprekend domineert over de slechts ondersteunende -want nauwelijks getekende- tekening.

Is onze hele manier van strip bedrijven daarmee niet een rechtstreekse depriciatie van het Nederlandse strip-establishement?

Onder de gemakkelijke dekmantel van, want inmiddels zeldzame, "oldskool" ambachtelijkheid en escapisme, straks een griezelig pleidooi voor zuiverheid-purisme-helderheid? Rauwe mannelijkheid (lees "sterke man") versus onze over-gepamperde, over-gepommadeerde jeugd? Is die hele Bob Eversstrip misschien wel stiekem, maar onbeschaamd, radikaal-r e c h t s? Rechtse underground?

Heerlijke vragen toch, om hier, op zo'n blog, es even in de lucht te laten hangen.


O ja, en ook nog de wereldpremiére van pagina 10! Met stevige, niet overlegde, scenarioafwijkingen in de tweede paginahelft. Benieuwd wat Frank daarvan gaat vinden. Hij heeft volgens mij deze platen nog niet eens geletterd gezien!
Klik even op de prentjes als je ze wat groter wil zien.

vrijdag 7 maart 2008

De strijd om de openingsscene

Hoi allemaal! Terwijl ik bezig was jullie te vertellen wat er allemaal vooraf is gegaan aan “De strijd om het goudschip’ heeft Hans de eerste negen pagina’s van dat verhaal al op de blog gepubliceerd. De vaste bloglezers hebben al kunnen zien hoe Bob, Jan en Arie op het muitereiland geland zijn, hoe Bob Joe, Jack en Hennessey heeft teruggevonden en Arie de Willi Waw. En jullie weten zelfs al wat er met de Frisco is gebeurd.
Toch heeft ‘De strijd om het goudschip’ me heel wat hoofdbrekens gekost voordat deze versie van het scenario er lag. Veel meer dan bij ‘Avonturen in de Stille Zuidzee’ of ‘Drie jongens op een onbewoond eiland’.
Willy van der Heide presenteert namelijk niet alleen allerlei nieuwe personages in dit deel van trilogie, terwijl hij andere personages laat verdwijnen, ook beschrijft hij dezelfde scene in twee verschillende hoofdstukken vanuit een verschillend perspectief. Allemaal dingen die het schrijven van een goedlopend en vooral goed leesbaar stripscenario erg lastig maken.



Een van de eerste problemen waar ik tegenaan liep was de 47 pagina’s lange flashback met de gebeurtenissen rond de Frisco in het boek. Gebeurtenissen die belangrijk zijn voor het verhaal, want aan de ene kant weet Willy van der Heide van een vijftal overbodige muiters af te komen, aan de andere kant laat hij zien hoe McGarrigle het verborgen goud ontdekt en weer hulp krijgt van een andere Schotse zeevaarder en zijn bemanning.
Wat me vooral dwars zat, was dat ik het verhaal van Bob, Jan en Arie zou moeten onderbreken om het verhaal van de Frisco te vertellen en daarna op bijna hetzelfde moment weer terug in het verhaal van Bob, Jan en Arie zou moeten stappen.
Dat leek me niks. Ik wilde de verwikkelingen na de invasie van ons heldentrio achter elkaar door vertellen. En dus besloot ik de Frisco-scene aan het begin van het verhaal te plaatsen.
Met in mijn achterhoofd het Douwe Dabbertverhaal ‘De verwende prinses’ waar hoofdfiguur Douwe Dabbert pas op pagina 13 het verhaal binnenstapt, vond ik dat ik het best kon maken om Bob, Jan en Arie na pakweg een pagina of negen het verhaal te laten binnenvaren.

Dat was dus helemaal buiten Hans gerekend! Toen ik hem de eerste versie van het scenario liet lezen vond hij dat helemaal niks. Dan zouden de lezers in de krant wekenlang tegen allerlei lelijke muiters aan zitten kijken bij het ontbijt zonder ook maar iets van de hoofdpersonages te zien (tja, we waren toen nog zo naïef dat we dachten dat het AD de trilogie netjes af zou maken voor haar lezers).
En daar had hij natuurlijk gelijk in! Sterker nog, om die reden is Willy van der Heide natuurlijk ook zijn boek begonnen met Bob, Jan en Arie. Eerst de hoofdpersonage laten zien, dan de andere personages!
En dus kon ik letterlijk van voren af aan beginnen. Gelukkig is dat in het computertijdperk wat makkelijker dan toen verhalen nog met een ganzenveer werden geschreven. Je knipt een scene uit het verhaal en zet die op een andere plek. In dit geval knipte ik de muiterscene los en zette die na de scene met Bob, Jan en Arie terug in het verhaal. Daarna begon ik de plaatjes in het verhaal opnieuw te rangschikken, want Hans wilde ook graag iets minder muiters en iets meer Bob, Jan en Arie. En dat terwijl ik al het een en ander geschrapt had in de Frisco-scene, omdat ik anders op uitkwam op 50 pagina’s totaal en dat is teveel voor een Bob Evers stripalbum!

Maar na een keer of twee, drie door de scene heen te zijn gelopen, bleek dat ik toch nog anderhalve pagina kon schrappen. Zo werden bijvoorbeeld de eerste twee plaatjes van de oorspronkelijke pagina 2b samengevoegd om een mooie cliffhanger te hebben voor de uiteindelijke pagina 9:

PAGINA 2b:

1. O’Connor en de vier andere muiters trekken het bos in. Ze horen een zacht tromgeroffel.
GELUID VAN DE TROMMEL: Tom! Tom!
O’CONNOR: Hoor! Trommels!

2. De muiters lopen over een smal maar begaanbaar pad, in de richting van het trommelgeluid. Op de voorgrond de silhouetten van verborgen Polynesiërs.
GELUID VAN DE TROMMEL: Tom! Tom!
O’CONNOR: Voorwaarts! Deze kant op.


Zoek de verschillen maar met pagina 9!
De rest van pagina 2 en pagina 3 zagen er eerst zo uit:


3. De muiters komen bij een kleine open plek waar vier grashutten staan. Voor een ervan gloeit een vuur en binnen een omheining grazen enkele geiten.
O’CONNOR: Aha! Hier zullen we onze mannen wel vinden.

4. De muiters doorzoeken de vier hutten. Deze blijken leeg te zijn. De naamloze matroos trapt het vuur tegen de graswand van een van de hutten.
KOK: Niemand!
MATROOS: Niets! Verdraaid-nog-aan-toe!

PAGINA 3a:

1. Terwijl de vier grashutten in vlammen opgaan, geeft O’Connor het bevel verder te trekken.
De muiters volgen hem over een tweede pad, dat van de open plek vandaan lijdt. Op de voorgrond het silhouet van een of meer Polynesiërs die hen beloeren.
O’CONNOR: Voorwaarts! Verderop zullen we wel meer van die bijenkorven vinden.

2. De naamloze matroos ziet het silhouet van een van de Polynesiërs tussen de struiken en bomen en vuurt.
MATROOS: Daar!
GELUID VAN HET SCHOT: Pang!

3. Tot grote ontzetting van de muiters suizen er meteen twee korte speren uit het struikgewas, recht op de hartstreek van O’Connor af.
O’Connor: Aargh!

4. O’Connor ligt op de achtergrond dood op de grond met de twee werpsperen in zijn borst.De overgebleven vier muiters vuren om zich heen in het struikgewas.
KOK: Ze houden zich verborgen in het struikgewas. Vuur!
GELUID VAN HET SALVO: Pangpangpangpang!

5. Ook de kok en de naamloze matroos worden geraakt door werpsperen. Johnson en Bess rennen er angstig vandoor.
JOHNSON: Wegwezen! Als we hierblijven, gaan we eraan!
BESS: !


PAGINA 3b:

1. Johnson en Bess komen al rennend en zwetend bij een tweede open plek met vijfentwintig hutten in een grote cirkel (niet alle hutten hoeven in beeld). De vuren roken nog en sommige kookpotten dampen in het felle zonlicht. De rookkolom van de vuren stijgt loodrecht omhoog bij gebrek aan wind. Er is verder niemand te bekennen.
JOHNSON: Daar! Weer van die hutten.
BESS: En weer niemand te bekennen.

2. De twee muiters verschansen zich in de hut. Ze verbergen zich met getrokken wapens bij het raam. Bess kijkt ongerust om zich heen.
JOHNSON: Hier zijn we veilig. Niet zo’n ideale schietschijf als daar.
BESS: Wat ruik ik toch? Het lijkt wel of er iets aanbrandt.

3. Totaal van de hut die in lichterlaaie blijkt te staan. Op de voorgrond het silhouet van een Polynesiër met een brandende tak in zijn hand.
JONHSON EN BESS: !!


En dat werd uiteindelijk op 2 plaatjes na de pagina 10 van dit verhaal:

PAGINA 10a:

1. De muiters komen bij een kleine open plek waar vier grashutten staan. Voor een ervan gloeit een vuur en binnen een omheining grazen enkele geiten.
O’CONNOR: Aha! Hier zullen we onze mannen wel vinden.

2. De muiters doorzoeken de vier hutten. Deze blijken leeg te zijn. De naamloze matroos trapt het vuur tegen de graswand van een van de hutten.
KOK: Niemand!
MATROOS: Niets! Verdraaid-nog-aan-toe!

3. Terwijl de vier grashutten in vlammen opgaan, geeft O’Connor het bevel verder te trekken.
De muiters volgen hem over een tweede pad, dat van de open plek vandaan lijdt. Op de voorgrond het silhouet van een of meer Polynesiërs die hen beloeren.
O’CONNOR: Voorwaarts! Verderop zullen we wel meer van die bijenkorven vinden.

4. De naamloze matroos ziet het silhouet van een van de Polynesiërs tussen de struiken en bomen en vuurt.
MATROOS: Daar!
GELUID VAN HET SCHOT: Pang!


PAGINA 10b:

1. Tot grote ontzetting van de muiters suizen er meteen twee korte speren uit het struikgewas, recht op de hartstreek van O’Connor af. Ze raken hem nog niet.
O’Connor: !!

2. O’Connor ligt op de achtergrond dood op de grond met de twee werpsperen in zijn borst. (niet te duidelijk in beeld) De overgebleven vier muiters vuren om zich heen in het struikgewas.
KOK: Ze houden zich verborgen in het struikgewas. Vuur!
GELUID VAN HET SALVO: Pangpangpangpang!

3. Ook de kok en de naamloze matroos worden geraakt door werpsperen (niet te duidelijk in beeld) .Johnson en Bess rennen er angstig vandoor.
JOHNSON: Wegwezen! Als we hierblijven, gaan we eraan!
BESS: !

4. Johnson en Bess komen al rennend en zwetend bij een tweede open plek met vijfentwintig hutten in een grote cirkel (niet alle hutten hoeven in beeld). De vuren roken nog en sommige kookpotten dampen in het felle zonlicht. De rookkolom van de vuren stijgt loodrecht omhoog bij gebrek aan wind. Er is verder niemand te bekennen.
JOHNSON: Daar! Weer van die hutten.
BESS: En weer niemand te bekennen.


En zelfs hier heeft Hans tijdens het tekenen nog iets aangepast. Het zijn niet Johnson en Bess die zich in de leegstaande hut verschansen, maar…??
Nou ja, lezen jullie dat zelf maar. Op strippagina 10 van ‘De strijd om het goudschip’!

woensdag 5 maart 2008

Poppetjes tekenen in Wilrijk

Hoi allemaal! Deze keer heb ik Hans helaas niet over kunnen halen:
A.s. zondag 9 maart kom ik voor één keer zonder Hans naar de Wilrijkse Stripdagen.
Maar gelukkig niet alleen, want Fons, freelance medewerker van onze uitgever en internetstripwinkelier, is er ook. Met Bob Evers albums, prenten, gratis boekenleggers en alles wat we nog meer aan leuke Bob Evers spullen kunnen meenemen.
Voor iedereen die een album of een prent koopt, is een tekst en handtekening natuurlijk geen enkel probleem. Alleen die tekeningen, hoe ga ik dat nu doen?
Het tekenen van Bob, Jan, Arie, Mickey Mouse, Buikmans en al die andere characters laat ik toch liever aan Hans over. De enigen die ik in feite nog een beetje fatsoenlijk op papier krijg, dankzij de vele geschetste scenario’s, zijn Donald Duck, Oom Dagobert, Kwik, Kwek en Kwak en andere gesnavelde figuren.


Nou ja, vorig jaar zat ik op de Rijswijkse Stripbeurs met hetzelfde probleem. Dus laten we het dan ook maar op dezelfde manier oplossen. Met andere woorden, iedereen die aanstaande zondag 9 maart een Bob Evers album koopt, krijgt van mij sowieso een tekst en een handtekening, en mag nadien altijd, ongeacht tijd en plaats, aan Hans vragen om alsnog een tekening in het betreffende album te maken.
Tot ziens in Wilrijk!


Wilrijkse Stripdagen 2008

Zaterdag 8 en zondag 9 maart

Gemeenschapscentrum Valaarhof

Letterkundestraat 133

2610 Wilrijk - Antwerpen

Openingstijden: beide dagen van 10.00 uur tot 17.00 uur.

Signeersessies vanaf 14.00 uur.

Info: http://www.vlaamsstripcentrum.be/

maandag 3 maart 2008

Afscheid van een eiland

Hallo, allemaal! We hebben weer een heel enerverend weekend achter de rug in Rijswijk. Zaterdag mocht ik in mijn eentje signeren en dat ging best goed, zo tussen half twaalf en kwart voor drie. Daarna schoof Eric Heuvel aan en tja, toen wilde iedereen natuurlijk een tekening van Eric en kon ik de beurs gaan bezoeken. Zondag had ik gelukkig Hans aan mijn zijde en toen hebben we echt de hele middag zitten signeren.
Dankzij het weekend in Rijswijk hebben we er weer een aantal nieuwe lezers bij, zelfs mensen die alle drie de albums tegelijk kochten. En wat erg leuk was, we hebben ook kennis gemaakt met een paar lezers van onze blog. Mensen waar we tot vorige week alleen de namen van kenden, en waar nu ineens een gezicht bij hebben.
En daarom maar weer eens een bedankje aan iedereen die we dit weekend bij de stand van Boumaar mochten verwelkomen. En natuurlijk ook aan alle enthousiaste lezers van deze blog en van de Bob Evers strips.

En ik had het jullie beloofd: we gaan nu echt beginnen aan het laatste deel van de serie “Wat vooraf ging aan De strijd om het goudschip”.
Bob, Jan en Arie zitten nog altijd op het onbewoonde eiland in de Stille Zuidzee. Waar de tamme varkens en kippen op het eiland vandaan komen, weten ze niet. Net zomin als waar hun Amerikaanse vrienden Joe, Jack en Hennessey gebleven zijn. De archeologische schat van Joe, Jack en Hennessey, een miljoen aan goud en diamanten, is aan boord van het muiterschip Frisco, maar waar dit schip met zijn zeskoppige bemanning is gebleven, weten Bob, Jan en Arie dan weer niet.
Onze helden hebben net een invasie van de muiters Harry, Barney en Mickey Mouse afgeslagen, maar waar deze muiters vandaan gekomen zijn of waar ze met het zeiljacht Willi Waw, eigendom van Joe, Jack en Hennessey naar toe gevaren zijn, weten ze niet. Het zou zelfs zomaar kunnen dat de muiters ergens anders op het eiland weer aan land komen en alsnog proberen onze vrienden vanuit het struikgewas te vermoorden.

Daarom besluiten de drie jongens met hun sloep een ontdekkingstocht rond het eiland te maken. Zogezegd om zeker te weten dat het eiland muitervrij is. Ze roeien langs het strand, pauzeren af en toe even en dan wordt de kust ineens een stuk gevaarlijker. Was het eerst nog een vlak palmenstrand, nu zijn het rotsen en klippen. Ze zien zich genoodzaakt een stuk verder uit de kust te gaan varen.

En dan zien ze, achter de hoek van de rotspartij een halfgezonken schip liggen. Het is de Maria Christina uit Melbourne. Bemanning is er niet meer op het wrak, maar nog wel allerlei eetbare en bruikbare spullen. En Bob, Jan en Arie slagen er zelfs in een comfortabele slaapplaats voor de nacht te maken aan boord van de halfgezonken Maria Christina.
Het is voor Arie allang duidelijk dat de muiters hier niet langs gekomen zijn, anders hadden ze zeker aangelegd. Maar Jan vindt dat ze de ontdekkingsreis toch moeten afmaken, niet alleen om zeker te weten dat er geen muiters meer, maar ook omdat hij eindelijk wel eens wil weten hoe het eiland eruit ziet.

De volgende ochtend varen ze met een volgeladen sloep weer verder. Even verderop verandert de kust van het eiland opnieuw. Verdwenen zijn de klippen, de kust wordt hoger en in de rotsen zitten kloven en inhammen die lijken op Noorse fjorden. Volgens het kompas zijn ze intussen 180 graden in koers gedraaid. Tijd voor Jan om een plattegrond van het eiland te tekenen, maar na het hoongelach en de op- en aanmerkingen van Bob en Arie geeft hij maar weer op.

Het drietal vaart een van de ‘Noorse fjorden’ in en vindt daar een paradijselijk plekje… en twee tamme kippen!
Na een half uurtje rust klimmen ze via een uitgedroogde beek, het afwateringskanaal voor de tropische slagregens, naar boven. Ook daar weer kippen. Tientallen, zelfs! Ze kamperen halverwege de helling en klimmen de volgende ochtend verder. Zo komen ze op de rand van de vulkaankrater terecht. Ze wandelen over een platte rotsvlakte en aan het eind daarvan werpt Bob een blik door de kijker. In de verte ziet hij een ander eiland liggen.

Alle drie zijn ze er van overtuigd dat dat het eiland is waar de muiters met de Willi Waw vandaan gekomen zijn. En dat daar wel eens hun Amerikaanse vrienden Joe, Jack en Hennessey gevangen kunnen zitten. Ze besluiten nu zelf maar eens een invasie uit te voeren en wel op het muitereiland.

Maar voor het zover is, varen ze eerst terug naar de Maria Christina. Arie zoekt op het wrak al zo veel mogelijk eten bij elkaar, terwijl Bob en Jan op het nabijgelegen strandje op zoek gaan naar drinkwater. Maar dat is niet het enige dat ze daar vinden. Ze vinden ook het wrak van de sloep van de Maria Christina en het skelet van een van de bemanningsleden.
Nu snappen ze wat er met de bemanning is gebeurd. Het strandje ligt ingeklemd tussen twee steile rotswanden. En dat is een pracht van een kooi voor zeelieden die niet kunnen zwemmen, aldus Jan. En dan snappen ze eindelijk ook waar al die tamme kippen vandaan komen: de Maria Christina had een kippenkot aan boord! En in tegenstelling tot de zeelieden hebben de kippen dit avontuur wel overleefd.

Bob en Jan gaan terug naar de Maria Christina waar Arie intussen het eten klaar heeft. Ze overnachten opnieuw op de Maria Christina. De volgende ochtend laden ze de sloep vol en vertrekken naar het muitereiland.
Bob en Jan werpen nog een laatste blik op het eiland en al grappend makend over Aries omvang nemen ze afscheid van het eiland dat zolang hun thuis is geweest.
En ook wij als lezers werpen nog een laatste blik op het eiland, alvorens we het tweede deel van de Zuidzeetrilogie afsluiten en net als Arie kijken naar wat komen gaat.
Drie jongens, drie muiters, drie Amerikanen. Wat wordt dat voor avontuur?

Nee, dat vertel ik jullie dus niet de volgende keer. Dat mogen jullie helemaal zelf lezen als ons nieuwe album eenmaal uit is.
Volgende keer ga ik maar eens wat vertellen over het verstrippen van Bob Eversboeken en de technieken, de problemen en de oplossingen bij het schrijven van een scenario. En dan in het bijzonder het scenario van “De strijd om het goudschip”. Daar valt echt heel wat over te vertellen, want van alle Bob Evers boeken die ik tot nu toe in stripscenario heb omgezet, was dit verhaal echt het moeilijkst te verstrippen.
Tot de volgende keer!

vrijdag 29 februari 2008

Weg met de muiters!!

Hoi allemaal! Toch leuk zo’n blog waarop je kunt lezen dat de tekenaar heel je zaterdag vol plant. En dat terwijl schrijvers nóg harder moeten werken dan tekenaars om rond te komen.
Maar effe serieus, zondag is de officiële Bob Evers-dag in Rijswijk, nou ja, in elk geval in de stand van uitgeverij Boumaar. Maar ik kom zaterdag vast ook even een kijkje nemen. Dus wie zondag niet kan, of alleen maar een tekst in zijn album wil en geen tekening, kan dan ook bij ons terecht. Het kan best zijn dat onze uitgever zaterdag andere stripmakers in zijn stand heeft zitten, maar vraag het in dat geval gerust. Het komt sowieso in orde.
Wat dat betreft was ik heel blij met de belangstelling van vorig jaar, toen de heren Heuvel en Van Oudenaarden beiden door omstandigheden moesten afhaken en ik daar voor ik het eerst in mijn leven helemaal in mijn uppie zat te signeren. Dus iedereen die toen een album heeft gekocht, hartstikke bedankt daarvoor! En als je dat album intussen nog niet op een andere beurs door Hans hebt laten signeren, neem het dan zondag gerust mee!

En dan nu gauw verder met het vervolg van ‘wat vooraf ging’. Bob, Jan en Arie hebben zich inmiddels aardig geïnstalleerd op het onbewoonde eiland. Ze hebben een hut met varkenskraal gebouwd in de groene vallei achter de waterval. Ze lopen via een smal rotspad naar boven en via de rotsrug naar het strand, waar ze vissen vangen op de ‘inboorlingen-manier’. Waar de loslopende kippen en varkens op het eiland vandaan komen, weten ze nog steeds niet. Waar het muiterschip Frisco met aan boord zes muiters en een miljoen aan gestolen goud heen is gevaren ook niet. Waar de eigenaars van dat goud, hun Amerikaanse vrienden Joe, Jack en Hennessey, gebleven zijn evenmin. Maar waar het zeilschip van de Amerikanen, de Willi Waw, gebleven is, weten ze wel. Dat ligt voor anker in de baai van het eiland. Aan boord de drie muiters Harry, Barney en Mickey Mouse…en een gevangen Arie!
Arie is door de muiters verrast, terwijl hij bij het vuur op vissen zat te wachten. Jan heeft alarm geslagen bij Bob en samen hebben ze de hele nacht de Willi Waw in de gaten gehouden.

De volgende ochtend komen de muiters Barney en Mickey Mouse gewapend met geweren naar het eiland terug. Bob maakt zich zorgen dat de muiters wel eens beter met een geweer overweg kunnen dan zijzelf. Maar Jan heeft een plan om de muiters in de vallei op te sluiten en Arie te bevrijden.
Bob en Jan lokken de muiters zo opvallend mogelijk naar het rotspad en de vallei toe. Her en der nog wat aanwijzingen over de juiste route en de muiters lopen regelrecht in de val.
Terwijl Bob en Jan zich verschuilen aan de andere kant van de rotswand, dalen de muiters in de vallei af en zitten daarna, zoals Bob het zegt ‘even secuur opgesloten of het een cel was met zeven stalen deuren’.

Een poging van Barney om het rotspad weer te beklimmen, wordt door Bob afgestraft met een geweerschot. Barney raakt zijn geweer kwijt en loopt een vleeswond op aan zijn been. Daarna is het zelfs voor Barney duidelijk dat hij in de val zit.

Terwijl Bob de muiters bewaakt, probeert Jan wat te slapen. En als de duisternis invalt, zwemt hij ongemerkt naar de Willi Waw toe. Daar treft hij benedendeks een stomdronken Harry aan, die hij vrij gemakkelijk uit weet te schakelen.
Intussen is Mickey Mouse beneden in de vallei op het onzalige idee gekomen de hut in brand te steken, dit tot grote woede van Bob.
Bob stormt naar beneden en schiet uit pure woede op Mickey Mouse. Maar dat wordt hem noodlottig, want daardoor wordt ook Barney gealarmeerd. De overmacht is te groot en Bob is gedwongen zich aan de muiters over te geven.

Op de Willi Waw hoort Jan de schoten en hij gaat nog harder op zoek naar Arie. Hij vindt hem uiteindelijk in het voorraadhok van de Willi Waw. Samen binden ze Harry vast en met pistolen op hun hoofd gebonden zwemmen ze terug naar het eiland.
Op het strand zien ze hoe de muiters de bewusteloze Bob in de sloep leggen en ermee naar de Willi Waw varen. Bij de Willi Waw aangekomen, krijgen ze natuurlijk geen enkele reactie van Harry. De twee muiters zijn genoodzaakt op eigen houtje aan boord te klimmen. En dat brengt Jan alweer op een goed idee.

Zodra Barney de vastgebonden Harry ontdekt, roept hij ook Mickey Mouse benedendeks.
En dat geeft Jan en Arie de gelegenheid om met de sloep en de nog altijd bewusteloze Bob terug te varen naar het eiland. Het mooiste daaraan is dat muiters nu geen sloep meer hebben en dus alleen nog zwemmend naar het eiland kunnen komen.

Na een korte nachtrust vertelt Bob aan Jan en Arie hoe hij zijn leven heeft weten te redden; door een wild verhaal op te hangen over nog meer verborgen goud aan boord van de Willi Waw. Daarom hebben ze Bob in leven gelaten, al mepten ze hem wel bewusteloos toen hij probeerde het touw aan zijn enkel los te maken.
En dan… varen de muiters er plots weer vandoor. Eerst denken de jongens dat ze de strijd gewonnen hebben, maar dan komt toch de twijfel opzetten. Stel, dat de muiters ergens anders weer aan land komen en hen opnieuw proberen te verrassen.
Daarom besluiten ze de omtrek van het eiland met hun eigen sloep te gaan verkennen. Ze braden zo veel mogelijk vlees en na weer een nachtje waken en slapen in de open lucht, vertrekken ze.

Wat ze tijdens die tocht allemaal ontdekken vertel ik jullie volgende keer in het laatste deel van deze serie ‘Wat vooraf ging’. Tot dan of tot ziens in Rijswijk!

dinsdag 26 februari 2008

Poppetjes tekenen in Rijswijk

Voor wie er hoogstpersoonlijk bij wil staan hoe er, gratis en voor niks, "live", een originele, handgetekende "dédicase"prent met handtekening van de auteurs, voorin z'n (eerste editie) Bob Evers stripboek wordt gezet! Frank en ik signeren komende zondag in Rijswijk. Frank is er zelfs ook de hele zaterdag!

Evenementenhal Rijswijk
Volmerlaan 12
2288 GD Rijswijk (ZH)
Tel: 070-3075900

En hier dan de inkting van de nieuwe pagina. De drankflessen onderaan de pagina heb ik er pas heel laat bijverzonnen. Die kerels zijn natuurlijk allemaal ladderzat! Kan geen kwaad dat goed duidelijk te maken. Wie gaat er nou broodnuchter tegen de schemer zo'n oerwoud in, om in een kogelregen een zootje stokers bij elkaar te schieten? Willen ze eigenlijk wel lévende stokers, dan?
Klik op de plaatjes als je ze groter wil zien.