40 jaar Eppo!

Stripblad Eppo bestaat dit jaar 40 jaar. En dat vieren we! Aanstaande zaterdag 21 november is het van 13.00 uur groot feest bij Boekhandel Donner in Rotterdam. Mat tal van signeersessies door de hele winkel heen, een workshopstriptekenen door Dick Heins, een forum onder leiding van Eppo-redacteur Meerten Welleman en een cadeautje voor iedereen die zich via redactie [at] eppostripblad,nl aanmeldt voor dit feest.

Ook Hans is aanstaande zaterdag aanwezig bij Boekhandel Donner. Van 15.00 uur tot 17.00 uur kun je de beide Rhonda-albums Rhonda 1: Help me, Rhonda! en Rhonda 2:  Rebecca in alle verschillende edities door Hans van tekening en handtekening laten voorzien. Alle Rhonda-albums zijn zaterdag  volop verkrijgbaar bij Boekhandel Donner. Zolang de voorraad strekt, natuurlijk.
We hopen jullie aanstaande zaterdag allemaal weer te mogen begroeten.

Eppo 40 jaar!

Zaterdag 21 november 2015

Boekhandel Donner

Coolsingel 119

3012 AG Rotterdam

Van 13.00 uur tot 17.00 uur

Rhonda-signeersessie: van 15.00 tot 17.00 uur

Toegang: geheel gratis!

Info: http://www.donner.nl/evenementen/in-donner/stripblad-eppo-viert-op-21-november-zijn-40-jarig-jubileum-in-donner/

De strippublicaties van deze week

Behalve het speciale Katrien Jubileumalbum verscheen er deze week natuurlijk ook een nieuwe editie van het vrolijke weekblad Donald Duck (nr 46-2015). Met daarin op bladzijde 12 t/m 16  een Hiawatha-verhaal waarvoor ik iets meer dan een jaar geleden het scenario schreef.  Het verhaal is gebaseerd op een bestaande Indiaanse legende. En het is Oude Zwamneus die deze legende, die van de Drakengeest van de Rode Berg, tijdens een Rondbuikenfeest na de zoveelste mislukte aanval van de Pafwangs, aan de andere Rondbuiken vertelt. Wat Oude Zwamneus en de andere Rondbuiken echter niet weten is dat er nog één verslagen Pafwang in het struikgewas is achtergebleven. En laat die nu net op het idee komen om samen met de andere Pafwangs de legende van de Drakengeest nieuw leven in te blazen. Het verhaal werd getekend door de Spaanse tekenares Marga Querol Manzano.

Een andere legende, Rhonda, is ook weer even terug in de nieuwe Eppo (nr 23-2015). Niet als strip, maar in een brief in de rubriek Eppo Mail op bladzijde 47 van de nieuwe Eppo. Een brief die in eerste instantie niet heel positief lijkt over Rhonda, maar dat even later juist wel blijkt te zijn. Voor het tekenwerk van Hans heeft deze briefschrijver uiteindelijk niets dan lof.

Op bladzijde 15 van de nieuwe Eppo lees je tenslotte alles over het grote 40 jaar Eppo-feest volgende week zaterdag bij Boekhandel Donner in Rotterdam. Met signeersessies, workshops, albumpresentaties en wat al niet meer. Meer daarover volgende week op deze blog.

Prettig weekend allemaal.

Katrien Duck , 75 jaar een ster

(Illustratie: Michel Nadorp, © Disney)

 

In juni van dit jaar vierde het vrolijke weekblad Donald Duck al de 75ste verjaardag van Katrien Duck. Katrien, die in 1940 debuteerde in de film Mr. Duck steps out en op 4 november van dezelfde jaar haar debuut maakte als stripheldin in de Donald Duck krantenstrip van Al Taliaferro. Daarna zouden er nog heel wat optredens van Katrien volgen, in zowel kranten- als tijdschriftenstrips.
De spannendste en genantse hoogtepunten uit Katriens 75-jarige carriere zijn nu te vinden in het speciale jubileumalbum Katrien Duck, 75 jaar.

Met natuurlijk de krantenstrips van Al Taliaferro, vele verhalen van Carl Barks en van andere Amerikaanse, Deense en Nederlandse scenaristen en tekenaars. Daar zitten ook twee verhalen bij waarvoor ik het scenario schreef. Als eerste op bladzijde 89 t/m 92 het Donald Duck verhaal 'Spookdame', waarin een van de leden van Damesclub, ene mevrouw Schim, spookverhalen vertelt in Katriens keuken. Dit tot grote hilariteit van Donald, die het niet kan laten grappen uit te halen. Het gevolg is dat Donald wordt uitgedaagd om een nacht lang op een verlaten stationnetje te verblijven. Een stationnetje waar volgens mevrouw Schim de geest huist van de Wachtende Weduwe. Een geest, die wacht op een trein die nooit komen zal... Het verhaal werd getekend door de Nederlandse tekenaar Sander Gulien en eerder gepubliceerd in Donald Duck 26-2000.

Vervolgens op bladzijde 111 t/m 115 het verhaal 'Ontvoering' uit Katrien's dagboek, een verhaal waarin Katrien als secretaresse in wezen het geheugen van Oom Dagobert is en in de rol dan ook de interesse van de Zware Jongens wekt. Vooral omdat zij, in tegenstelling tot Dagobert zelf, de code van Dagoberts kluis van buiten weet. Kortom, Katrien wordt ontvoerd en de Zware Jongens zetten alle mogelijke middelen in om haar die code te ontfutselen. Dit verhaal werd getekend door Bas Heymans en eerder gepubliceerd in Donald Duck 32-2005 en eerder dit jaar nog in het De Zware Jongens Vakantieboek 2015.

De nieuwste publicaties

(Illustratie: IJsbrand Oost)

 

Het nieuwe Stad Magazine (nr 10-2015) is uit. Met daarin de vierde culinaire strip, die IJsbrand en ik in samenwerking met 's Amuse Cateraar voor dit Groningse magazine maken. Deze keer staat De Coenderborg centraal,  het landgoed in de stad Groningen, waarvan we in de derde strip voornamelijk de keuken hebben gezien.

Deze keer is er een groot bruiloftsfeest in de Coendersborg. Ook de plot voor deze strip ontstond tijdens het overleg van IJsbrand met Ineke de Boer. Ideeen genoeg, een bruiloft dus, maar dan niet even anders dan anders. De ambtenaar die niet op komt dagen, iets waar IJsbrand en ik later nog een actueel Gronings tintje aan gaven, bedrijfsleider Roald die dan maar voor trouwambtenaar speelt, handtekening op de menukaart. Alleen de kus, die ontbrak nog in de hele brainstorm. En wat is een bruiloft nu zonder de kus van bruid en bruidegom? Gelukkig kreeg ik die kus ook nog in het scenario verwerkt, en ja, ook die gaat even anders dan anders. Je leest het allemaal in het nieuwste Stad Magazine onder de titel: De Coendersborg: altijd lekker geregeld! De strip werd uiteraard getekend door IJsbrand en Dick  Heins verzorgde de inkleuring. De laatste plaat, waarop het echt een swingende boel is in De Coendersborg wordt door s'Amuse Cateraar ook gebruikt voor promotiedoeleinden. Binnenkort waarschijnlijk te vinden op de diverse Facebookpagina's van s'Amuse Cateraar.

En dan verscheen deze week ook nog de nieuwe Katrien (nr 6-2015) met daarin twee verhalen waarvan ik (mede) het scenario schreef en waarin de Duckies een absolute hoofdrol hebben. In et verhaal op bladzijde 17 t/m 20 van de nieuwe Katrien spelen zelfs alle zes de Duckies (Kwik, Kwek en Kwak en Lizzy, Juultje en Babetjes) de hoofdrol. Dit verhaal schreef ik samen met collega Paul Hoogma. Het is gebaseerd op het gegeven van de boze buurman die de ballen die in zijn tuin belanden nooit meer teruggeeft aan de spelende kinderen. En laat Willie Wortel daar nu een oplossing voor hebben…
Het verhaal werd getekend door de Nederlandse tekenaar Bas Heymans en eerder gepubliceerd in Katrien 6-2003 en Katrien 6-2009.

In het verhaal op bladzijde 31 t/m 34 is de hoofdrol weggelegd voor Katrien en Lizzy, Juultje en Babetje. Als de laatste drie lid willen worden van een tennisclub blijkt dat daar niet alleen van de leden maar ook van de opvoeders iets verwacht wordt. Een verhaal dat voor een groot deel op ware gebeurtenissen berust. Al gaan we hier natuurlijk niet de echte naam van de bewuste tennisclub vermelden. Het verhaal werd getekend door de Spaanse Comicup Studio en eveneens eerder gepubliceerd in Katrien 6-2003 en Katrien 6-2009.

En dan tenslotte, de nieuwe Boekenkrant (nr 11-2015). Uit de post van Hans hieronder weten we natuurlijk al dat er een prachtige advertentie voor het nieuwste Rhonda-album, Rhonda 2: Rebecca in de nieuwe Boekenkrant is te vinden, en wel op zowel de voorpagina als op pagina 30.

Maar ook Caroline is in de nieuwe Boekenkrant te vinden, met een groot interview op pagina 33 met niemand minder dan Kees van Kooten. Een gesprek over het boek 'Leve het welwezen' , een verslag van ziekte en herstel en tegelijk een beschouwing over cartoons en humor. Over de favoriete cartoons van Kees van Kooten, over het verschil tussen Nederlandse n Amerikaanse cartoons en die van jaren 50/60 en de cartoons van nu, de verhouding tekst en tekening in een goede cartoon en het begin van een standaardwerk over dit onderwerp. Het interview van Caroline met Kees van Kooten is ook te vinden op de site van De Boekenkrant.

Prettig weekend allemaal!
 

Rhonda in alle bushokjes?

Rechtstreeks van de Help me, Rhonda-blog Hans' nieuwste post over de Rhonda-promotiecampagne:

Boeken verkopen zich niet zelf.

Als het werk erop zit voor de auteur en het spul is ingeleverd bij de uitgever, begint er een heel circus te draaien. Die auteur schreef natuurlijk alle ballonnetjes vol, tekende de voorkant en de achterkant van het boek en deed lijnwerk en inkleuring voor alle plaatjes op alle pagina's, maar nu gaat toch echt de uitgever ermee aan het werk.

De uitgever laat het boekje netjes, en voor een concurrerende prijs, drukken en zorgt er vervolgens voor dat het album verspreid wordt over allerlei verkooppunten, zodat de lezers het boekje ook daadwerkelijk zullen kunnen bemachtigen.

Was dat vroeger een hele klus, dat uitgeven, tegenwoordig is er veel veranderd. Drukwerk is extreem veel goedkoper geworden en het aantal fysieke verkooppunten (stripwinkels) is sterk afgenomen. Tegenwoordig gaat een groeiend aandeel van de boekverkoop immers via digitale/virtuele winkels en de post, zodat een uitgever véél minder voorraad- en toeleveringskosten hoeft te maken dan vroeger. Uitgeven is veel meer maatwerk geworden.

Maar al die potentiële lezers moeten nu natuurlijk nog wel weten DAT het album verschenen is. Door boven geschetste, onstane financiële ruimte, kan de uitgever vandaag de dag vaker besluiten naar buiten te treden, te adverteren voor z'n fonds. In eigen blad bijvoorbeeld, maar ook in de BOEKENKRANT van deze maand kwam ik dus zomaar een advertentie voor de nieuwe Rhonda tegen! WAUW! Geweldig! Leuk! What's next? De bushokjes?

Zet je toch meteen ook aan het denken. Onstane financiële ruimte bij uitgevers? Hmmm. Ook dan maar es gaan nadenken of de klassieke royalty-percentages voor auteurs nog wel  . . . van deze tijd zijn.

De publicaties van deze week

In de rubriek Eppo Mail op bladzijde 47 van de nieuwe Eppo (nr 22-2015) laat een vaste briefschrijver weten dat hij het jammer vindt datde voorpublicatie van  Rhonda 2: Rebecca in Eppo is afgelopen. Gelukkig is er bladzijde 38 de bijna paginagrote advertentie voor de Dossiereditie van Rhonda 2: Rebecca, die nu, net als de overige albums van Rhonda, verkrijgbaar zijn in de Eppo-shop.
Vergeet ook niet Rhonda hoge punten te geven in de jaarlijkse Eppo-enquete, want dan ben je zeker dat ook het derde deel van de Rhonda-trilogie weer in Eppo zal worden voorgepubliceerd.

En dan de nieuwe Donald Duck (nr 44-2015). Daarin vind je deze week op bladzijde 18 t/m 21 een gloednieuwe Aladdin-strip, waarvoor ik het scenario zo'n 11 jaar geleden schreef. Het idee voor deze strip, die getekend werd door de Spaanse Comicup Studio, is gebaseerd op een van de afleveringen uit de Aladdin-televisieserie. Geest wordt verliefd op een vrouwelijke geest, maar deze ziet hem niet staan. En de verschillende pogingen die Geest die doet om dat te veranderen helpen niet echt. Geest kan nu eenmaal niet iemand op iemand anders verliefd laten worden, zelfs niet geest Gabriella op zichzelf. Maar dat verandert als de 40 rovers hun slag slaan in Agrabah. Een verwijzing naar een van de verhalen uit 1001 nacht, een boek waaruit Gabriella op de eerste pagina van dit verhaal voorleest.

En er is nog een ander strippersonage van invloed geweest op dit Aladdin-verhaal, namelijk Obelix.

(Illustratie: Comicup Studio, ©Disney)

Het lied 'Ze ziet me niet staan' dat Geest zingt na de eerste afwijzing van Gabriella is afkomstig van de Nederlandse soundtrack van de film Astérix et Obélix contre César uit 1999, destijds vertolkt door Marcel Kapteijn. In de oorspronkelijke Franstalige versie van de film heet het lied 'Elle ne me voit pas' en wordt het gezongen door Jean-Jacques Goldman. Een Aladdin-strip met een soundtrack dus. Geniet ervan!

Prettig weekend allemaal!

Drie dagen aan een oranje tafelkleedje aan de "Quai des Bulles"

Twee nieuwe posts van Hans van de Help me Rhonda-blog: als eerste het gebruikelijke BE-blog beursverslag van het stripfestival in St. Malo:

Salon BD, st. Malo, Quai des Bulles. Uiterst fors, maar tegelijk toch ook zeer pittoresk stripfestival aan de wonderschone Bretonse kust. Strand en de oude stad er namelijk prachtig meteen naast gelegen, naast deze soort feesthallen. De organisatie schept op met vijftigduizend bezoekers, maar volgens onze kenners waren het er er eerder dertigduizend. Ook niet slecht, hoor. Stripkenners en dagjesmensen dwars door elkaar. 

Daar, aan dat tafeltje links zat drie dagen lang deze signerende auteur, temidden van de internationale collega's. Let op de kekke Rhonda-posters links en de bijpassende boeken in de kast. Echt waar, dat stukje oranje kleedje, met bijpassend zwart klapsstoeltje, was drie dagen lang mijn huisje.

 

Hier de, in verhouding tot sommige stands, extreem bescheiden BD Must-stand vlak vóór en vlak ná opening van de deuren.

Ik ben altijd een beetje beduusd als ik terug ben van zo'n Franse beurs, bloglezer. Ik begin te ontdekken dat zo'n Franse beurs in de kern  misschien toch anders is dan een Nederlandse beurs.  De omvang en aantal van de stands,  het artistieke nivo van de makers, de bezoekersaantallen, het Franse gigantisme, dat is natuurlijk het oppervlak. Dat zie je meteen.
Nee, het verschil gaat volgens mij dieper. In het restaurant ligt wit damast op de tafeltjes en is er gedekt met wijnglazen. Geen springkussens, geen schmink, geen cosplayers, en toch zijn er i-di-oot veel kinderen op Franse beurzen. Als je naar de WC gaat, breekt je je nek over die kleine aapjes, die overal op de grond, heel ernstg, alvast in hun nieuwe boekjes zitten te lezen. Maar ook overal adolecenten op zo'n festival, hoor. En vrouwen. 

Bloglezer, een Franse stripbeurs heeft  helemaal niks te maken met "entertainment", biedt geen enkele "experience", en heeft eigenlijk helemaal niks lolligs.  Die ernst en de professionaliteit van "le monde BD" daar in het Franse, dat is niet om te lachen. Hier gaat het om kunst en om geld. Hier gaat het ergens om.

Als "monsieur Vanó" met z'n heldin "Rhondá" dus ook maar gewoon, heel ernstig, net als al die Franse tekenaars, drie lange dagen "dedicase poppetjes" gaan zitten tekenen in m'n nieuwe Franstalige uitgave.

En tot m'n grote vreugde werd m'n boek ook gewoon verkocht aan deze beruchte, chauvinistische, Franse BD affectionados! Er waren mensen speciaal voor dit nieuwe deel gekomen. Veel tekenen, veel glimlachen en telkens zo goed mogelijk in mijn beroerde Frans terugbrabbelen, dus maar.
Binnenkort  Franse conversatieles gaan nemen?