Sinds de nieuwe Eppo uit is, staat de telefoon hier roodgloeiend en stroomt mijn mailbox zowat over met mailtjes die bol staan van de vragen. Reden: Napoleon!
“Hoezo zeg jij op de Bob Evers Strip-blog dat jij die Napoleon in Eppo 14 niet geschreven hebt? Het staat er toch boven?”
“Ja, joh. Ze kunnen er wel zoveel boven zetten, maar met die laatste Kleine Napoleonstrip heb ik echt niets te maken. Ik heb er geen letter aangeschreven. Niets, nada, noppes!”
“Dus dat mijn kinderen nu allemaal willen weten waar Napoleon dan wel mee duwt, als het zijn knie niet is, daar heb jij niks mee te maken? Dat weet je heel zeker?!!”
“En of ik dat zeker weet. Die grap is geschreven door Rob van Bavel en Dick Heins.”
“Ja, dat kan iedereen wel zeggen! Laat dan maar eens iets zien wat je wel geschreven hebt. Kan ik het daarmee vergelijken!”
“Okee, hier is de nieuwe Donald Duck (nr 32-2009) met een Aladdinverhaal op bladzijde 25 t/m 29. Een verhaal waarin Rajah de tijger ontsnapt en paniek zaait in Agrabah. Een verhaal dat geïnspireerd op de originele Disneyfilm Aladdin en in het bijzonder het moment waarop Jasmine in vermomming de paleistuin verlaat. Rajah kijkt daar wel erg verdrietig. En dus, als dat beest de kans krijgt die paleistuin uit te komen en zijn bazinnetje te gaan zoeken, zal hij dat zeker doen.
Verder is het ook geïnspireerd op alle tegenstanders van Grootvizier Jafar die hem beletten sultan te worden. Aladdin, Geest, Jasmine, Abu, Tapijt en Rajah dus. Alle reden voor Jafar om jacht te laten maken op die ontsnapte tijger. En als de tijger de prinses niet meer kan beschermen…”
“Jaja, dus die wel! En wat dan nog meer?”
"Nou, hier in de nieuwe Sesamstraat (nr 13-2009), Bert en Ernie op bladzijde 18 en 19, als vanouds getekend door onze Braziliaanse collega en vaste Bob Eversstripbloglezer Silvio Spotti. Het thema van dit nummer is vormen. Een vrij abstract thema, maar in de strip moest ik laten zien wat bijvoorbeeld het verschil tussen rond en vierkant.
(Illustratie: Silvio Spotti (Magic Eye Studio), © Sesame Workshop)Het leek me leuk om dat aan de hand van een kegelspel te doen met ronde en vierkante ballen. En natuurlijk zorgt Ernie ervoor dat Bert verliest door met een vierkante bal te gooien."
“Jaja, wacht even. Dus jij gebruikt eigenlijk gewoon de verschillen in karakters om je verhalen mee te vertellen?”
“Ja precies, ik probeer mijn verhalen altijd vanuit de karakters te vertellen.”
“Nou, waarom heb je dat dan met Napoleon voor Eppo 14 ook niet gedaan? Je hebt zo al 15 Napoleongags bedacht. Dan kun je toch ook wel een 16e bedenken?”
“Heb ik ook gedaan. Meer zelfs. Alleen, die zijn nooit in Eppo gepubliceerd. Deze bijvoorbeeld. Die had met de gags uit Eppo 12 en 13 een soort van drieluik rond Robespierre moeten vormen.”
“Huh?! Maar…???”
Luister, bij een blad als Eppo wordt natuurlijk ook voortdurend gekeken hoe het nog leuker en nog beter kan. Wat betreft de redactionele formule, maar ook de strips die er in staan. Bob Evers, geen enkel probleem! Op een enkeling na vooral enthousiaste en positieve reacties. Kleine Napoleon was een ander verhaal. Daarover waren de meningen verdeeld en aangezien het sowieso een strip in ontwikkeling was hielden we een brainstorm op de Epporedactie.
Hoe zorgen we ervoor dat meer lezers de strip gaan waarderen? Welke kant moet het op met Napoleon? Diverse andere strips kwamen ter sprake: Kleine Robbe, Calvin and Hobbs, Asterix… Besloten werd o.a. dat alleen de gags die Rob, Dick en ik alle drie leuk vonden in Eppo zouden komen. In de hoop dat zo alles binnen de Kleine Napoleonstrip sneller op zijn plek zou vallen, qua wereld, karakters en humor.
Vergissing en niet zo’n beetje ook! Het gevolg was dat ik hele weekenden doorwerkte om bijvoorbeeld vier nieuwe Napoleongags te bedenken en uit te werken, waarvan er dan uiteindelijk één overbleef die iedereen leuk vond. Die kwam dan in de nieuwe Eppo.
Maar door de verschillen in gevoel voor humor viel daar niet echt een lijn in te ontdekken. Tja, probeer maar eens een antwoord te vinden op de vraag; “Wat is leuk?”
Ander probleem: Dick wilde graag meer richting Kleine Robbe met Napoleon als etterbakkie en liefst een wat algemenere, oppervlakkigere strip. Immers, veel lezers weten niet genoeg van die Franse revolutie.
“Dat klopt wel, ja…”
Ergens wel, maar als Goscinny en Uderzo er ook zo over gedacht hadden toen ze Asterix bedachten… En als je, zoals ik, gewend bent vanuit die karakters te vertellen, dan is een meer oppervlakkige strip met een hoofdpersonage dat alleen nog maar vervelend doet en verder niets meer wil, geen doel, geen ‘drive’ meer heeft, een enorm schrikbeeld. Geen ontwikkeling meer in karakters of verhaallijnen, dan verdwijnt bij mij het plezier van het stripschrijven als sneeuw voor de zon.
Voelde dus meer voor het tegenovergestelde: juist die thema’s die we al hadden: het in kaart brengen van Corsica, de Fransen van het eiland afjagen, optrekken naar Parijs, het tarten van het gezag in welke vorm dan ook, en natuurlijk alle ontwikkelingen tussen de vaste karakters onderling, om dat alles verder uit te bouwen en zich verder te laten ontwikkelen. Vond dus echt dat er een soort verhaallijn door de gags heen moest lopen. Eventueel ook korte verhalen naast of misschien uiteindelijk in plaats van de gags. Gelukkig werden die ideeen positief ontvangen en we zouden er na de wederzijdse vakanties verder over brainstormen.”
“Maar waarom staat er dan in Eppo 14 dat die Napoleonstrip de laatste is?”
“Nou, door die selectiemethode waren er hooguit maar één of twee gags voorraad voor de nieuwe Eppo. Maar goed, daar konden we mee vooruit. Het probleem ontstond toen ik mijn ideeen voor verhaallijnen wat verder uitwerkte en vier gags schreef waarvan de verhaallijnen in elkaar over liepen. Resultaat…”
“Alle vier afgekeurd?”
“Ja, precies. En vanwege de wederzijdse vakanties waren er voor de maand juli nog drie nieuwe gags nodig voor Eppo 14, 15 en16, terwijl ik vanwege de deadlines voor Eppo 14 nog maar één dag had om die te schrijven , 3 juli!. Dat ging dus niet. Toen heb ik de gag hierboven van stal gehaald. Die was een paar weken eerder met tweeënhalve stem voor op de reservebank beland, omdat Rob en ik hem wel leuk vonden, maar Dick net iets minder. En aangezien ik vind dat een tekenaar zijn strips ook met plezier moet tekenen…
Maar goed, ik had intussen zes maanden min een paar dagen continue doorgewerkt en de dag van de deadline, 3 juli, was eigenlijk al bedoeld als vakantiedag. veel verder dan een brainstorm en wat vage ideeen voor nieuwe gags kwam ik niet die dag. Dus als noodoplossing kon het wel vond ik. Dan hadden we een mooi drieluik rond Robespierre en ik kon even de tijd nemen om de gags voor Eppo 15 en 16 uit te werken. Goed opgelost, dacht ik…”
“Niet?”
"Nee, een paar dagen later mailde Dick me terug dat hij de grap (nog steeds) niet leuk vond en eigenlijk geen heil meer in de Napoleonstrip zag en er daarom toch mee wilde stoppen. Natuurlijk wilde Rob nog wel een afsluitende strip voor Eppo 14 en dus ontving ik een mailtje met het verzoek of ik die nog wilde schrijven. Gelukkig kwam Rob zelf ook met een idee daarvoor: de Kleine Napoleonstrips waren eigenlijk krabbels zijn op de kerkermuren van Elba en een gids leidde daar toeristen rond, diverse attributen uit de strips waren er tentoongesteld.
Een leuk idee dat me meteen inspireerde en op 9 juli (inmiddels anderhalve week in mijn ‘vakantie’) ging ik aan de slag. Intussen was een van de halve ideeen van 3 juli een hele gag geworden, namelijk deze:
Als gag had deze natuurlijk uitgewerkt moeten worden op een halve pagina, maar nu besloot ik dit als begin te gebruiken van de eindgag van Kleine Napoleon naar het idee van Rob:”
“Maar die staat ook niet in de Eppo?!?”
"Nee, want op 13 juli kwam er weer een mailtje van Rob. Of het toch niet een andere grap kon worden met een volwassen Napoleon, een waanzinnig mokkel (Josephine?) en een pikante opmerking erin. Zodat de laatste gag een soort verwijzing werd naar het stripalbum dat Dick eerder over de volwassen Napoleon maakte. Heb daar toch weer serieus een hele dag over na zitten denken. Maar of het nu de vermoeidheid was of dat het me echt niet inspireerde, geen idee. In elk geval kwam er niks zinnigs meer in me op. Stelde nog voor om dan toch maar alleen de bovenste helft van de gag van 9 juli te gebruiken en om Nappie met een volwassen Napoleon af te sluiten in Eppo 15. Maar nee, dat ging niet door. En uiteindelijk besloten Rob en Dick dan zelf maar de afsluitende Kleine Napoleongag voor Eppo 14 te schrijven. Zodoende."
“Pfft. Wat een verhaal. En wat nu?”
"Nu gaat Dick na zijn vakantie nadenken over wat voor soort strip hij dan wel graag voor Eppo wil maken. En dat wacht ik rustig af. Intussen ga ik, over pakweg een week of twee-drie de puntjes op de i zetten in het scenario van “De jacht op het koperen kanon”, het Bob Eversverhaal dat volgend jaar in Eppo verschijnt. Daarna overleggen met Hans over de ‘tekenaarswensen’ en de allerlaatste puntjes op de i. En Henk Gulikers gaat dat dan allemaal filmen voor de dvd."
“En Kleine Napoleon dan?”
"Tja, dat is waarschijnlijk een van de weinige strips ter wereld die een alternatief universum kent. Door die selectiemethode is er een hele ongetekende en ongepubliceerde serie gags ontstaan met daarin driekwart van alle verhaallijnen. Een serie waarin Anne-Louise zich steeds meer afzondert van Napoleon en zijn bende, maar wel iedere keer met hun acties geconfronteerd wordt, waarin Alphons en Joseph steeds meer de sukkels van de strip worden, maar wonderbaarlijk genoeg wel het schavot overleven, Napoleon steeds vaker Josephine als handlangster meeneemt om de Fransen te verdrijven, de eerste luchtballon ter wereld uitvindt en na een ruzie met de pastoor niet de kerk op Corsica maar meteen maar het hele Vaticaan wil gaan bezetten.
En het is waarschijnlijk ook de enige gagstrip ter wereld waar de scenarist meer tijd mee kwijt was dan de tekenaar. Maar daar staat weer tegenover dat je als schrijver niet aan het medium strip bent gebonden, dus wie weet..."
"Ja, maar het blijft jammer van de strip... Eh... de enige strip ter wereld, zei je? Wauw, man. Da's dan een wereldrecord! Ik ga die Kleine Napoleonstrip meteen aanmelden!"
Geen gewonde Zazou op pagina 28 van ‘Een overval in de lucht’, ook geen jammerende Malherbe dus, maar wel Lalonde in volle actie. Gewapend met een schoen tegenover bandieten met pistool en stengun. En dat ook stenen een prima verdediging kunnen zijn tegen vuurwapens, bewijst deze pagina. Zolang je je maar in een grot kunt verschuilen en daar vandaan stenen kunt gooien, natuurlijk.
2. Anderson springt achter Lalonde aan, grijpt haar vast en probeert haar terug te grot in te krijgen. Lalonde protesteert heftig.
PAGINA 28b:
Kaalmans met zijn stengun in de hand reageert onmiddellijk.
