Voedselcrisis op de prairie

Pessimisten voorspellen ons na de kredietcrisis nog een energiecrisis en een voedselcrisis. Over energiecrisissen hebben we voor Donald Duck al vaak genoeg verhalen gemaakt, vooral als Donald weer eens in het donker en de kou kwam te zitten, omdat hij zijn rekeningen niet kon betalen. Wat een voedselcrisis precies inhoudt, kun je deze week lezen in het Hiawatha-verhaal op bladzijde 34 t/m 37 van de nieuwe Donald Duck (nr 43-2009). Nu boterde het toch al niet tussen de krijgers van de Pafwangs en de Rondbuiken, maar als opeens de bizons van de prairie verdwenen zijn is de boot pas goed aan. Gelukkig zijn de squaws er ook. Overigens moet ik voor de historische juistheid hier wel vermelden dat het niet de Indianen zijn geweest die de Amerikaanse bizon bijna hebben uitgeroeid, maar juist de afstammelingen van de geïmporteerde westerlingen die in de 19e eeuw een ware heksenjacht op het arme beest hebben uitgevoerd. En natuurlijk dat dit Hiawatha-verhaal door niemand minder werd getekend door José Ramon Bernado Kneff.

Pagina 36: De wonderbaarlijke wederopstanding van Platneus

Op pagina 36 van ons verhaal is de rust in de woestijn eindelijk weergekeerd. Breitstein, Breitstein, Jeffries en Kaalmans zijn vertrokken. De directe dreiging is weg. Maar Jan en Arie zitten met een groot probleem. Door alle verwikkelingen lijkt het erop dat Jeffries eerder in Kaapstad zal zijn dan zij. Het plan met het gefingeerde telegram van Bob, bedoeld om Jeffries zich even koest te laten houden en voor hem bij de Elephants te zijn, lijkt mislukt.Voor Jan en Arie zit er weinig anders op dan te wachten tot iemand anders de gestrande vliegtuigpassagiers ontdekt.

Verder geeft Anderson eindelijk uitleg over het stalen kistje dat zo belangrijk voor Breitstein lijkt te zijn en dat in wezen de oorzaak van de hele overval in de lucht. Behalve dat blijkt Anderson ook nog eens diep onder de indruk van de verrichtingen van Jan eerder in het verhaal.
Maar de meest bijzondere rol op deze pagina is voor de achtergebleven schurk Platneus. Zoals je hieronder kunt lezen is Platneus in het scenario net zo overleden als in het boek van Willy van der Heide. Hoe minder schurken op de wereld, hoe beter tenslotte. (Hoewel, ook weer niet te weinig, want dan kun je heel wat stripverhalen minder maken). Maar goed, de almachtige hand van de tekenaar besliste anders en wist schurk Platneus vakkundig te reanimeren. Weliswaar volkomen buiten westen, maar toch… Platneus overleeft dit avontuur en zal dus straks als enige bandiet met de rest van de passagiers de woestijn verlaten. Maar dat is weer iets voor de volgende Eppo’s. Hier is pagina 36:

PAGINA 36a:

1. Anderson vindt het lichaam van Platneus achter de grote steenklomp waar de boeven zich ten tijde van het vuurgevecht bij de grot verborgen. Alleen zijn voeten zijn zichtbaar.
ANDERSON: hier! hij is niet meer. teveel bloedverlies, zo te zien.
JAN: ik kan nu niet bepaald rouwig om dit individu zijn, maar toch…!

2. Jan en Arie brengen Anderson bij het vliegtuig. Het is intussen helemaal donker. In de cabine van het vliegtuig branden slechts een paar lampen. Paul, die net naar buiten komt, kijkt verrast op als hij hoort dat Arie en Jan nog een luchtje gaan scheppen.
JAN: gaat u maar naar binnen. wij gaan nog even een luchtje scheppen.
PAUL: nog meer pistolen zoeken?
ARIE (lachend): nee, de losse tand van een jonkheer.

3. Als ze alleen zijn overleggen Jan en Arie over de toestand waarin ze terecht zijn gekomen.
ARIE: dat jeffries ontkomen is! die zit nu misschien al lang en breed in een trein naar kaapstad. o, jan, wat hebben we een pech!
JAN: we hadden het zo keurig voor elkaar met dat telegram uit londen om jeffries bij de elephants vandaan te houden. en nu… alles verkeken!

4. Arie en Jan gaan door met hun overleg.
ARIE: die geoloog had het over een oase. kunnen we die niet lopend zien te bereiken?
JAN: vijfenzeventig kilometer door het zand?... ik geef het je te doen. we zijn nu al bekaf. na een kilometer of twintig vallen we neer.

5. Jan en Arie lopen terug naar het vliegtuig.
ARIE: als je nou bedenkt dat we misschien maar vijf en zeventig kilometer van die vent vandaan zitten. wat is dat nou nog? dan kunnen we toch niet gaan zitten afwachten?
JAN: voor het ogenblik zit er niets anders op. en we hebben een goede kans dat ze ons morgen wel vinden.


PAGINA 36b:

1. Als Jan en Arie de cabine in komen, begint Anderson net aan een verklaring over de hele toestand. De gewonde Lie Dee, Gary en Zazou liggen op dekens in de cabine. Tante Ginny verzorgt Lie Dee en Gary, Lalonde Zazou.
ARIE: en toch moeten we die bandieten zo snel mogelijk inhalen. als we morgen…??
ANDERSON: ik voel me nogal verantwoordelijk voor alles wat er gebeurd is. ik ben jullie wel een uitleg verschuldigd, geloof ik.

2. De passagiers luisteren aandachtig naar Andersons verhaal. Vooral Jan is zeer geïnteresseerd.
ANDERSON: mijn ingenieurs hebben een nog geheime uitvinding gedaan, waarmee een schip op de helft van de tijd te bouwen is. u snapt wel dat dit ook uit militair oogpunt ongelooflijk belangrijk is. …

3. Jan onderbreekt het verhaal van Anderson. Anderson kijkt hem bevestigend aan en vertelt verder. Arie nestelt zich intussen op een deken.
JAN: en breitstein wil u dat geheim ontfutselen om het aan deze of gene te verkopen?
ANDERSON: precies! breitstein is voor elke regering te koop. iemand van mijn eigen kantoor moet hem de tip hebben gegeven dat ik van plan was naar johannesburg te vliegen.

4. Close-2-shot van Anderson die ongelooflijk onder de indruk van Jan is en dat duidelijk laat merken. Arie is op de achtergrond in slaap gevallen.
JAN: meneer anderson, ik zat onder de cabine, toen u voor de eerste keer met breitstein sprak, en…
ANDERSON: jij zat onder de vloer van de cabine??... jongen, jij hebt iets waardoor je het nog eens ver zult brengen.

5. Close-up van het kaartje dat Anderson aan Jan overhandigt.
ANDERSON (gedeeltelijk in beeld): als je ooit een baan nodig hebt, kom je maar bij me, dan krijg je er een! ik meen het! hier!
TEKST OP HET KAARTJE: Toonder hiervan, J. L. H. Prins, moet
op zijn verzoek, op vertoon van dit
kaartje, onmiddellijk bij mij worden
toegelaten, op het uur door hem ver-
zocht.
G. P. Anderson

Tot de volgende keer!

Zelf-de-Bob-Evers-strip-tekenen-15!!! Meekijken-6

Meer inkt! En weer in telegramstijl. Op 8 september deze schetsen al es gepost. Hier een historisch verslagje in welke volgorde de inkt er uiteindelijk op ging, op die schets 39a.

Meteen trouwens maar es even nuanceren op de "rechtsonder inktstart" regel van vorige keer. Weliswaar hier op deze paginahelft ook rechtsonder met inkten begonnen . . .

. . . maar die mot je natuurlijk ook weer niet AL te rigide toepassen, zo'n regel.

Inkten is misschien een beetje zoals je je bord leegeet. Eerst de lekkerste hapjes eruit pikken.

Of beter nog, misschien per plaatje juist éérst de moeilijkste elementen aanpakken. Voorgrond-elementjes, belangrijke acteurs, dragende constructies voor je compositie. Als je die belangrijkste stukken in inkt te pakken hebt, lonkt eigenlijk het volgende plaatje al.

Als het ongevéér op staat, meteen weer door naar het volgende plaatje. Misschien voelt het nog het op zo'n moment nog meest als eh . . . puzzeltjes oplossen, of brandjes blussen, dat stripmaken. Het puzzeltje van "hoe krijg ik het verhaal per plaatje zo helder mogelijk uitgelegd "

En tenslotte dan eindeloos rondom blijven werken, tot ook alle achtergrond elementjes erop staan. Later meer.

De andere publicaties van de week

We hebben er even op moeten wachten, maar hij staat erin: de boekenkast van Hans in Eppo 19! En wat voor een boekenkast! De klassieke Hip Comics met De Hulk en Spiderman, the art of Earl Oliver Hurst, Rib Kirby en QRN op Bretzelburg in de integrale versie.

(Illustratie: Franquin)

Goede keuze, Hans. Vooral dat laatste boek. Als scenarist baal je natuurlijk enorm als er vier pagina van een verhaal ontbreken, zeker als dat om scenario van Greg gaat. Wat zeg ik, het gaat hier om een meesterwerk! Okee, natuurlijk zijn die vier pagina’s intussen meer dan bekend, maar toch lastig als je je stripalbum weg moet leggen om ergens anders de volgende vier pagina’s op te duiken. Kortom, Hans, mijn Frans is niet zo geweldig, maar ik wil dat boek de volgende keer bij een goede kop koffie graag eens inkijken.


In het voorwoord van diezelfde Eppo 19 een stukje over korte humorstrips in Eppo, waarbij ook Kleine Napoleon nog even ter sprake komt, dit als inleiding op de nieuwe strip ‘De Ruyter’.

(Illustratie: Dick Heins)

Volgens het voorwoord zijn het blijkbaar vooral de gagstrips en korte humorstrips die voor verdeeldheid zorgen onder de lezers. Zelfs Elsje schijnt niet onomstreden te zijn.
Elsje! Volgens mij samen met DirkJan en Leonardo (de enige twee ononomstreden Eppo-strips in dit genre?) een van de drie leukste gag-en-humorstrips in Eppo. Maar ja, dit is mijn mening. En die verschilt duidelijk van die van sommige andere Eppo-lezers.
Net als over Tim Tijdloos blijkbaar. Vond dat best een leuke strip. Maar ja, ik ben een van die striplezers die elke twee weken de nieuwe Eppo leest en daar heel tevreden mee is, en daarna géén brieven of mails naar Eppo Mail ga schrijven om te vertellen wat ik allemaal wel leuk en goed vind in de Eppo. Misschien toch maar eens doen. Of gewoon een stukje op deze blog zetten, natuurlijk…

Okee, verder dan maar met het lijstje met nieuwe publicaties. Nog eentje, en één in feeststemming. Niet in Eppo maar in Sesamstraat nummer 17. Het hele blad viert feest en Bert en Ernie hun eigen feestje op bladzijde 10 en 11. Verkleedpartijen te over in deze nieuwe Sesamstraat. Ook bij Bert en Ernie, maar de vraag blijft als wat moet Bert nu eigenlijk verkleed gaan om de ster van het feest te worden? En deze strip werd natuurlijk weer getekend door onze vrienden en vaste bloglezers van de Magic Eye Studio.

(Illustratie: Magic Eye Studio, © Sesame Workshop)

Eppo 19: Het vertrek van Breitstein

Tja, dat zul je altijd zien. Staat de boekenkast van Hans in Eppo, krijg ik ‘m op donderdag in plaats van woensdag! Nou ja, hij is er weer. Eppo nummer 19 in de brievenbus en in de winkel. Met behalve de favoriete boeken van Hans ook nog de nummer 2 van schurken top 3, een interview met collega-scenarist Herman Roozen en de nieuwe strip De Ruyter in het blad en op de cover.

(Illustratie: Pieter Hogenbirk, karikatuur: Mars Gremmen)

Maar bovenal natuurlijk het vervolg van de avonturen van Jan en Arie in aflevering 18 van “Een overval in de lucht”. Waarin het legervoertuig uit de vorige Eppo nu echt bij het vliegtuig en zijn passagiers aankomt en Breitstein, Platneus en Jeffries als eerste de woestijn verlaten. Breitstein met het kistje van Anderson en Jeffries nog altijd met de opdracht van ‘Angelface’ om de handschoenendoos van mevrouw Judy Elephant uit Kaapstad te bemachtigen:

PAGINA 35a:

1. Breitstein richt zijn stengun op de inzittenden van het voertuig en beveelt hen uit te stappen.
BREITSTEIN: handen omhoog, allebei! en oitstappen! vlug wat.

2. Breitstein voegt de twee nieuwe gevangenen bij zijn collectie en beveelt Jeffries naar beneden te komen.
BREITSTEIN: ziezo! jeffries, kom onmieddellijk naar beneden! bewaak de gevangenen! iek ben zo teroeg!

3. Bermondsey stelt zich voor informeert bij Paul en Peters wat er aan de hand is. Peters geeft Bermondsey een sarcastisch antwoord. Malherbe kan nog steeds geen stom woord uitbrengen en staart dodelijk nerveus voor zich uit. Op de achtergrond begeeft Breitstein zich naar het stenenveld. Jeffries (met FN-pistool) en Kaalmans (met parabellum) bewaken de gevangenen.
BERMONDSEY: bermondsey, geoloog. is dit een filmopname of wat?
PETERS: als u zin heeft om voor de film te spelen, had u beter een andere studio kunnen opzoeken.

4. Paul vertelt hem wie ze zijn. Malherbe veegt het zweet van zijn voorhoofd met zijn zakdoek. Breitstein komt weer uit het stenenveld te voorschijn met Andersons kistje bij zich. Jeffries volgt hem. Breitstein wijst naar Kaalmans en de negerchauffeur.
PAUL: wij zijn de passagiers van de ph-xky, die een noodlanding heeft gemaakt na een overval in de lucht.
BREISTEIN: jullie twee gaan mee. de rest blijft hier. je mag nu je vliegtoig hebben! en iek waarschuw jullie…


PAGINA 35b:

1. Breitstein, de negerchauffeur, Jeffries en Kaalmans begeven zich naar het legervoertuig. Breitstein geeft Winstone en Marsh een laatste waarschuwing.
BREITSTEIN: blaif allemaal staan! probeer ons niet te volgen of te schieten, anders schieten we een paar gaatjes in die zeven mensen. met een stengun kun je niet miessen, als ze zo dicht op elkaar staan.
WINSTONE: hmpf!

2. Overshoulder van Paul die het legervoertuig ziet vertrekken. Jeffries zit voorin naast de negerchauffeur en Kaalmans en Breitstein achterin.
PAUL: lieve deugd! nou gaan die boeven er vandoor en wij kunnen niet eens een spaak in het wiel steken.

3. Malherbe verklaart opgelucht dat hij blij is dat ze niet worden neergeschoten. Paul, Jan en Arie lachen, terwijl ze zich van hun boeien bevrijden.
MALHERBE: o gelukkig! we worden niet doodgeschoten!
PAUL, JAN EN ARIE: hahahahaha!

4. Arie en Jan maken Anderson los, die aan handen en voeten gebonden ligt in de vrouwengrot.
TEKSTBLOK: even later…
ARIE: hallo, wie heeft u zo gebonden?
ANDERSON: kaalmans. wat is er gebeurd? hebben we gewonnen?

5. Anderson, Jan en Arie klimmen uit de vrouwengrot. Buiten is het langzaam donker aan het worden.
JAN: gewonnen heeft er niemand! breitstein is er met uw kistje vandoor in een rupsauto. hij had het blijkbaar ergens verstopt. kaalmans en jeffries zijn met hem mee.
ARIE: maar platneus niet! waar is die gebleven?... hee, al capone!

Tot de volgende keer!

Zelf-de-Bob-Evers-strip-tekenen-14!!! Meekijken-5

Wegens druk, even kort. Het starten van het inktwerk met de kwast. Alleen even over de werk-volgorde.

Op 19 augustus bovenstaande BE layout voor pagina 35 hier gepost.


Vandaag staan die BE-overval pgs 35 en 36 in de nieuwe Eppo. Hier op de BE-strip-blog dus maar even snel nog wat teruggevonden prentjes van de bijbehorende schets- en inktstadia. Had ik nog beloofd. Hierboven de opgeschoonde schetsen voor pg 35.

En een fotootje van het eerste stukje inkt op de bovenhelft van 35.

En de start van het inkten op 35B. Rechtsonder begonnen.

Dan naar links . . .

En zo naar boven gewerkt. Rechtshandige tekenaars met een schoudergewricht lager dan de oren, kunnen door deze werkvolgorde handveegproplemen door het overige kwetsbare potloodwerk vermijden.

Meer volgt.
( . . . en wie is toch die vent voor die boekenkast in de Eppo?)

De presentatie van Het Van Walraven Testament

Donderdag was het dan zover: de dag van het jubileumcongres van werkgeversorganisatie AWVN waarop het eerste exemplaar van ‘Het Van Walraven Testament’ zou worden overhandigd aan minister-president Jan-Peter Balkenende. Een jubileumcongres met als thema ‘Vertrouwen’. Een thema dat wonderbaarlijk actueel werd door de AOW-crisis één dag eerder. En een thema dat ondanks diezelfde crisis nog steeds als een huis overeind staat.
Om half drie was de ontvangst. Iedere bezoeker kreeg een programma mee en een tegoed voor de stripalbums die onder een doek al op tafel lagen in de ontvangstruimte. Maar ik mocht ze al even bekijken. En voor het eerst had ik mijn nieuwste stripalbum echt in handen. Het resultaat van de eerste samenwerking tussen tekenaar Eric Heuvel en mijzelf, geproduceerd door ons agentschap Comic House. Een stripverhaal over 90 jaar arbeidsverhoudingen in Nederland, maar tegelijk ook de kroniek van twee families. Waarbij de familie Volder door de jaren heen de vakbonden vertegenwoordigt en de familie Van Walraven de werkgeversorganisaties. En niet in de winkel te koop, maar enkel bedoeld voor de bezoekers van het AWVN-jubileumcongres en voor de relaties van AWVN.
Om drie uur begon het officiële gedeelte van het jubileumcongres. Helaas bleek de minister-president verhinderd. Onze eigen Caroline had het me al gezegd: als een minister naar de Kamer wordt geroepen, moet hij gaan. En dat overkwam minister-president Jan-Peter Balkenende dus afgelopen donderdag, vanwege de kwestie Westerschelde. In plaats daarvan zou minister Donner het eerste exemplaar van ‘Het Van Walraven Testament’ in ontvangst komen nemen.
Maar eerst opende algemeen directeur Toon van Asseldonk van AWVNmet een warm pleidooi voor authentiek vertrouwen tussen werkgevers en werknemers en de oproep aan de cao-partijen om nu eens geen politiek te gaan bedrijven aan de onderhandelingstafels, maar het gezamenlijk belang voor op te zetten.
Daarna was het de beurt aan de heer Bernard Wientjes, voorzitter van VNO-NCW, die toch een aantal nuances plaatste bij de gebeurtenissen van een dag eerder. Wat me meteen duidelijk maakte dat je niet zomaar alles moet geloven wat er in de kranten staat en dat er in elk geval van het zogenaamde einde van het poldermodel nog lang geen sprake is.
Dat beaamde ook minister Donner die daarna op het podium verscheen om namens de minister-president het allereerste exemplaar van Het Van Walraven Testament in ontvangst te nemen uit handen van algemeen directeur Toon van Asseldonk.

(foto: www.awvn.nl)

Na de officiële uitreiking van dit eerste exemplaar begon minister Donner aan een zeer boeiende toespraak, gelardeerd met de nodige humor, waarbij vooral de boodschap van hoop en een positieve kijk op de toekomst en nog eens 90 jaar poldermodel centraal stond. Een boodschap die wederom haaks stond op wat er die dag zoal in de kranten viel te lezen.
Na een forumdiscussie over het thema’Vertrouwen’ en een wederom zeer boeiende toespraak van directeur Paul Schnabel van Sociaal en Cultureel Planbureau werden ook Eric en ik op het podium gevraagd om het een en ander te vertellen over ons nieuwste stripalbum aan gastheer Tom van ’t Hek.
Daarna was het tijd voor het statafelen, de borrel, de hapjes en de netwerkdiscussie en voor Eric en mij het moment dat we ‘Het Van Walraven Testament’ mochten signeren voor alle aanwezigen. En de belangstelling daarvoor was behoorlijk groot. Maar liefst drie uur lang, van half zes tot half negen, hebben Eric en ik ons album voor iedereen die dat wilde van een persoonlijke van een persoonlijke noot voorzien.
Aan het eind van die sessie vroeg iemand me nog een album te signeren voor Jan-Peter. Niets in de gaten natuurlijk na drie uur signeren. Pas toen de naam Jan-Peter prominent op de openingspagina van het album prijkte, werd me verteld dat het om een album voor de minister-president ging. De rest van de tekst heb ik daar dan ook op aangepast
En zo hebben we uiteindelijk toch nog een album voor minister-president Jan-Peter Balkenende gesigneerd.
En nu maar hopen dat dit stripalbum zijn weg vindt door stripminnend en cao-onderhandelend Nederland en dat het door minister Donner veelgenoemde laatste plaatje van dit album symbolisch mag zijn voor de toekomst van ons landje.

(Illustraties: Eric Heuvel)