Pagina 45: De jacht op Jeffries

Morgen alweer een nieuwe Eppo bij alle abonnees op de deurmat. En zoals jullie weten, beste blogvrienden en vriendinnen, is ons Bob Evers avontuur "Een overval in de lucht" in de vorige Eppo met een extra lange slotaflevering tot een einde gekomen. Hier op de blog echter nog niet. Alle reden dus om snel verder te gaan met het verhaal. Waar waren we ook alweer? Anderson heeft de touwtjes stevig in handen. Ten opzichte van de woestijn zijn de rollen tussen Anderson en Breitstein volledig omgedraaid. Het duurt niet lang voor ook onze Duitse bandiet door heeft wie er de baas is. Op pagina 45 slaat Breitstein door en komen onze vrienden aan de weet waar Jeffries heen is. Anderson heeft dan ook zo zijn eigen methodes om iets aan de weet te komen. Maar intussen is Jeffries al wel op weg naar Johannesburg om van daaruit door te vliegen naar Londen. Naar zijn geheimzinnige opdrachtgever ‘Angelface’, om precies te zijn. En naar Londen, waar Bob nog altijd waakt in het Cheshire Hotel. Anderson doet alle mogelijke moeite om Jan en Arie daar voor Jeffries te laten aankomen. Het huren van een intercontinentaal vliegtuig duurt al te lang.
Daarom racen Jan en Arie vervolgens als een gek door Kaapstad naar het vliegveld om vandaar uit verder te gaan met het privé-vliegtuig van James Elephant. En wat voor vliegtuig! Maar dat is iets voor de volgende pagina van dit verhaal. Hier is intussen scenariopagina 45:

PAGINA 45a:

1. Jan en Rodney pakken Breitstein op op bevel van Anderson.
ANDERSON: geen antwoord? breng hem in de badkamer.

2. Breitstein wordt opeen tafel gelegd die tegen het betegelde, ingebouwde bad is aangeschoven. Rodney houdt hem bij zijn enkels vast. Jan en Arie pakken ieder een arm. Er is een losse douche met rubberslang bij het bad.
ANDERSON: leg hem op tafel met zijn hoofd bij het bad.

3. Close-up van Jan en Arie die wat bezorgd naar het tafereel buiten beeld kijken.
ANDERSON (buiten beeld): We beginnen met koud water. Wil je nu praten? Zo niet, dan draai ik ook de heetwaterkraan open…
BREISTEIN (buiten beeld): uche… uche…proest! nein, nein, jai doivel…

4. Breitstein zit half overeind en vertelt hoestend en proestend waar Jeffries heen is. Anderson heeft de douche met rubberslang nog in zijn hand en draait de kraan dicht.
BREITSTEIN: uche… uche…ik zal spreken!... proest… jeffries is naar het vliegveld… uche… uche. hij wilde het eerste vliegtuig naar johannesburg en vandaar naar londen.
ANDERSON: dat volstaat! waar is hier de telefoon?

5. Op vliegveld Kaapstad beantwoordt iemand het telefoontje van Anderson. In de lucht is het vliegtuig naar Johannesburg te zien.
BEAMBTE (buiten beeld, vanuit een van de gebouwen op het vliegveld): het vliegtuig naar johannesburg, zegt u? dat is daarjuist opgestegen, precies op tijd. een meneer jeffries? ja, dat klopt.


PAGINA 45b:

1. Anderson staat in kamer 312 driftig te telefoneren. Jan en Arie kijken bewonderend toe.
ANDERSON: kan ik een extra vliegtuig huren?... prima...nee, dat duurt te lang… nee, dank u…ik zal er geen gebruik van maken.
JAN (tegen Arie): ongelooflijk! anderson bestelt intercontinentale vliegtuigen alsof het taxi’s zijn.

2. Anderson belt de centrale en vraagt het nummer van James Elephant aan.
ANDERSON: centrale?...mag ik de stad van u?....judy, weer met anderson. ik heb het privé-vliegtuig van james nodig. nu direct. prima, bedankt! we gaan er recht van hieruit naartoe.

3. Anderson gebaart de jongens mee te komen en beveelt Rodney Kaalmans en Breitstein te bewaken. Rodney antwoord met een grimmige grijns.
ANDERSON: kom mee, jongens. rodney, stop breitstein een prop in zijn mond en bind hem op bed. je verlaat deze kamer niet tot ik terug ben. bij lastige vragen zeg je dat ik alles zal oplossen.
RODNEY: okay, sir!

4. Anderson beveelt Murphy, die nu achter het stuur van de auto zit naar het vliegveld te rijden.
ANDERSON: terug naar het vliegveld. zo snel mogelijk. elke minuut is er één.

5. Arie kijkt verdwaasd uit het raam naar de voorbijflitsende lichten van Kaapstad. Jan lacht om wat hij zegt.
ARIE: jan, wat moeten we zeggen, als ze ons vragen hoe kaapstad eruit zag?
JAN: dat we terug zullen moeten om op ons gemak te kijken.

Tot de volgende keer!

Het goud van de Zwijgende Zwijnen en andere verhalen

Voor stripscenaristen en andere schrijvers van ander soort verhalen is het heel handig om niet alleen te schrijven, maar ook te lezen. Verhalen, mythes, legendes, reisverslagen vormen immers ten allen tijde een inspiratiebron voor weer nieuwe verhalen.
Zo stuitte ik eind vorig jaar op een verhaal over alpinist en onderzoeker Gottfried Merzbacher, die in 1891 een barre tocht ondernam naar het hooggebergte van de Kaukasus.

(Illustratie: © Disney)

Daar ergens, tussen een muur van bijna onneembare bergen ligt een verborgen berggebied, Swanetie genaamd (wie heeft er ooit van gehoord?). Dat gebied was vanwege zijn geïsoleerde ligging een ideale plaats voor vorsten in vroeger tijden om hun kunstschatten te verbergen in tijden van oorlog en andere politieke onrust. Duizenden kostbaarheden moeten op die manier in het afgelegen Swanetie terecht zijn gekomen, eeuwenlang streng bewaakt door het volk dat daar woont, de Swan. De heiligdommen zouden verborgen zijn in de Swanetische kerken, waar de toegang aan vreemden steevast werd geweigerd. In de kerken van Oesjgolei bijvoorbeeld, het hoogste dorp van Swanetie, ook wel ‘De kroon van de Kaukasus’. Een dorp, omgeven met een waas van geheimzinnigheid en een van de meest ontoegankelijke plaatsen in dat gebied. Ideale plek dus om waardevolle kunstschatten veilig te stellen voor de boze buitenwereld. Merzbacker heeft de Swanetische schatkamers dan zeer waarschijnlijk ook nooit mogen aanschouwen.
Aan de andere kant is er ook het verhaal over de Swan die goud met een ramsvel uit de rivier visten, iets wat waarschijnlijk aan de wieg heeft gestaan van de legende van het Gulden Vlies. Dit alles, gecombineerd met de grillige gletsjervelden van de Elbroez, de hoogste berg van de Kaukasus, vormde de inspiratiebron voor het 19 pagina’s lange Dagobert Duck verhaal ‘Het goud van de Zwijgende Zwijnen’. Een verhaal waarin Dagobert en zijn neven naar aanleiding van de vondst van een reisverslag uit 1891 en één tastbare gouden kelk op zoek gaan naar het volk van de Zwijgende Zwijnen, die de bewaarders van de grootste schatkamers ter wereld zouden zijn. Ten opzichte van de Swan hebben de Zwijgende Zwijnen er nog een eigenschap bij gekregen: ze hebben zich gespecialiseerd in de kunst van het zwijgen en laten tegenover Dagobert en andere vreemdelingen dan ook geen woord los over de verblijfplaats van alle goudschatten.

(Illustratie: Sander Gulien, © Disney)

Maar buitenbeentjes heb je altijd en deze figuur dient dan ook als gids voor de expeditie van de Ducks, al past ook deze zich in zijn geboortedorp weer snel aan aan de gebruikelijke zeden en gewoontes. De berg die de Duck onder leiding van hun gids beklimmen verwijst overigens niet naar de Elbroez, maar naar de 4737 meter hoge Oesbja, die vanwege zijn dubbele top door de Swan wel ‘De Verstandskies’ wordt genoemd. En, o ja, in navolging van het raadsel van Hans in de vorige post: ergens in de citaten van de gids zit een verwijzing naar een lied van Stef Bos. Wie vindt het?
‘Het goud van de Zwijgende Zwijnen’ wordt in twee delen gepubliceerd in de nieuwe Donald Duck, deel 1 op pagina 5 t/m 15, deel 2 op pagina 35 t/m 42. Het verhaal werd getekend door de Nederlandse tekenaar Sander Gulien. En speciaal voor de publicatie van dit verhaal werd ook nog een fraaie cover getekend.

Tussen de twee delen van “Het goud van de Zwijgende Zwijnen’ in, vind je op pagina 17 t/m 20 een verhaal van Aladdin, dat enkel geïnspireerd is op de Disney-film Aladdin uit 1991.

(Illustratie:© Disney)

Geest, in de originele versie van stem voorzien door niemand minder dan Robin Williams, verandert namelijk zeer regelmatig van uiterlijk en blijkt daarbij soms ook nog meerdere personages tegelijk te spelen. En dan stel je je als scenarist de vraag: wat zou er gebeuren als die personages op door een of andere kracht van elkaar gescheiden zouden worden? Kortom, een verhaal over een geest met een gespleten persoonlijkheid.

Behalve deze Donald Duck met in totaal 23 pagina’s strip ligt er sinds vorige week woensdag ook het Sesamstraat Winterboek in de winkel.

(Illustratie: Magic Eye Studio, © Sesame Workshop)

Met daarin twee verhalen rondom het thema winter en met Grover en Koekiemonster in de hoofdrol. Al moet gezegd worden dat vooral Elmo en Zoe ook hun steentje bijdragen aan deze verhalen. Op pagina 14 en 15 vind je het verhaal “Grover maakt een sneeuwpop”. Maar Grover zou Grover niet zijn als hij zo’n eenzame sneeuwpop niet heel zielig vond. En dat terwijl hij zelf eigenlijk ook wil baantje-glijden met Elmo en Zoe.

Het verhaal ‘Koekiemonster op het ijs’ vind je op bladzijde 46 en 47. Koekiemonster wil maar wat gaan schaatsen met Elmo en Zoe, maar koekies eten en schaatsen tegelijk dat lukt hem toch niet. Gelukkig weet Elmo daar een oplossing voor. Kortom, twee verhalen met alle bekende winterthema’s erin van sneeuw en ijs tot schaatsen en sneeuwpoppen maken.

(Illustratie: Magic Eye Studio, © Sesame Workshop)

Beide verhalen werden getekend door onze Braziliaanse collega en vaste bloglezer Silvio Spotti van de Magic Eye Studio.

Post-Bob

Merkwaardige weken. Na al die maanden met dat Bob Evers verhaal g e l e e f d te hebben, opeens er nu dan toch echt helemaal uit. Even echt weg uit het BE-strip-universum.

En mis ik het al??? Hmmm, moeilijk te zeggen. Je moet je goed realiseren, blogmakker, zo'n strip is echt een e n o r m projekt voor een tekenaar. Maanden en maanden eindeloos doorbuffelen aan dat ene grote werk. Niet die paar losse strip-grapjes of een paar paginaatjes losknallen. Albums maken is op een zeer bescheiden manier ook kathedraralen bouwen. Stripkathedralen. Op een of andere manier is een compleet album een beetje de symfonie of een opera van de strip.

En als je er aan begonnen bent, is zo'n album ook een beetje een gevangenisje, hoor. Een gezellig, zelf gemaakt gevangenisje, maar toch. Ontsnappen is er niet bij. Je bent je eigen cipier. Anders de lezers wel. Alsmaar proberen er een beetje een eenheid van te maken - dat de eerste pagina en de laatste een béétje met elkaar te maken blijven hebben -terwijl je als mens natuulijk gewoon dat hele produktiejaar doorleeft en doorontwikkelt.

Maar goed. Beloofd hier op de blog de komende maanden es met wat andere dingen te komen. Meteen na de laatste pagina's begonnen met een "lied-verstripping" voor Kasteel Groeneveld in Baarn. Wauw, wat een leuke klus! Hier wat mini-details. Onder embargo, want de plaat is nog niet eens afgeleverd.

Een liedtekst met strip- en illustratiemiddelen opnieuw vertellen op posterformaat. dat was de vraag. Voor aan de wand in het restaurant van het kasteel. Van 1 maart tot 29 augustus te zien. En ik ben niet de enig tekenaar die zo'n liedje doet. Mars Gremmen doet mee. Maar ook Pieter Hogenbirk, Gerard leever, Wilma vd Bosch, Willem Vleeschhouwer, Kees de Boer, Michael Sewnarain, Theo vd Boogaard, Alice Kok, Michiel de Jong, Gerben Valkema!!! Wauw wat een namen! Allen doen een liedje over het thema "buiten".

Okee, op grond van deze plaatjes, wie kan er raden welk liedje het hier om gaat?

Oud liedje. Nederlands liedje.

Okee, okee. Ik geef een hint: . . . Wim Sonneveld.

Pagina 44: Breitstein in het nauw!

Op pagina 44 rekenen onze helden af met schurk nummer 2: Breitstein. De Duitse bandiet wordt bij binnenkomst in zijn hotelkamer overmeestert en daarna kost het Jan en Arie niet zo erg veel moeite meer om Anderson zijn stalen doos met geheime scheepsbouwplannen terug te bezorgen. Blijft over: Jeffries. De derde en laatste schurk die uitgeschakeld dient te worden is er vandoor met de handschoenendoos van Mrs. Judy Elephant en alleen Breitstein kan onze helden vertellen waarheen. Maar vooralsnog is Breitstein daar niet erg toe bereid. Breitstein lijkt dan ook nog niet te beseffen dat de rollen ten opzichte van de situatie in de woestijn volledig omgedraaid zijn. Nu is het Anderson die de touwtjes in handen heeft. En dat Anderson inderdaad aan heel wat touwtjes kan trekken, zal op de volgende pagina nog veel meer blijken. Maar tot die tijd is hier scenario-pagina 44 van ons verhaal:

PAGINA 44a:

1. Jan sluit de tussendeur. Het gezelschap bevindt zich nu in kamer 312. Kamer 312 vormt samen met 314 een suite. Rodney deponeert Kaalmans op bed.
JAN: ik geloof dat we niet lang hoeven te wachten.
BREISTEIN (buiten beeld, vanachter de tussendeur): schmitt! schmitt!... wo bist du denn?

2. Breitstein doet de tussendeur open en staart stomverbaasd in de gezichten van Jan, Arie, Anderson en Rodney. Anderson en Rodney hebben ieder een pistool op hem gericht. Breitstein grijpt naar zijn zak.
ANDERSON: handen omhoog en vlug!
BREITSTEIN: was? jai…

3. Anderson tackelt de benen van Breitstein, Rodney grijpt Breitstein bij zijn nek. Jan en Arie kijken gespannen toe.
ANDERSON: grijp hem!

4. Breitstein wordt gebonden door Rodney en in een fauteuil neergezet. Breitstein staart hem met woedende ogen aan. Arie en Jan openen een kast en een la.
ANDERSON: geen prop in zijn mond. als hij probeert te schreeuwen of alarm te maken, breng hem dan op andere gedachten. doorzoekt de kamers, jongens. zoekt naar de stalen doos.

5. In een van de klerenkasten vinden Jan en Arie een kleine rundleren koffertje, met daarin de stalen doos, die omwikkeld is met een plaid.
ARIE (grinnikend): gevonden.


PAGINA 44b:

1. Anderson zet de stalen doos op tafel en wikkelt de plaid eraf. Breitstein kijkt woedend toe.
ANDERSON: mijn waarde breitstein, hoe dankbaar ben ik je voor de tedere zorgen waarmee je mijn doosje met documenten hebt bewaard. zelfs in reisdekens gewikkeld. hahaha!

2. Anderson laat de stalen doos opzettelijk op de grond vallen.
ANDERSON: hahahahaha!
GELUID VAN DE DOOS: BAM!

3. Anderson zet de doos op zijn kant op tafel, net als een klein brandkastje, en toetst de letters en cijfers van de combinatie in.
ANDERSON: iedere idioot kon die doos zonder gevaar openen. maar breitstein wist niet of ik bluf gebruikte of niet.

4. De doos gaat open. Er zijn enkel wat enveloppen te zien en een paar rolletjes betekend papier. Verder niets. Anderson spreekt Jan en Arie toe.
ANDERSON: nu is het mijn beurt om jullie te helpen. jullie moeten jeffries vangen, nietwaar?
ARIE: als we maar enig idee hadden waar hij zat…

5. Anderson keert zich naar Breitstein, die niet bepaald bereid is mee te werken. Hij klemt zijn lippen op elkaar.
ANDERSON: dat komen we wel aan de weet. luister jij, met je lelijk gezicht. waar is jeffries heen?

Tot de volgende keer!

Van alles behalve strips uit Eppo, Brabant Strip Magazine en Donald Duck

Nooit gedacht dat onze kerstkaarten nog eens onderdeel van een prijsvraag zouden zijn. Maar je ziet het, op bladzijde 18 en 19 van de Eppo Kerstspecial staat een prijsvraag met maar liefst 17 kerstkaarten, waaronder één Bob Evers kerstkaart. Nu hebben de vaste lezers van deze blog en alle andere Bob Evers stripliefhebbers natuurlijk allang de tekenstijl van Hans en onze drie helden herkend, maar voor de nieuwkomers en de liefhebbers van strips als Flup het harkpoppetje, geef ik toch nog even een hint. Als je dat stukje hiernaast op een kaart terugvindt, dan is die kaart door Hans van Oudenaarden getekend! Succes!

Tja, en dan de gewone Eppo, nummer 23. Hans had het natuurlijk hier op de blog al aangekondigd, maar nu staat de pauze van Hans ook op pagina 2 in het voorwoord van deze Eppo aangekondigd. Voor alle duidelijkheid, mijn werk met betrekking tot ‘De jacht op het koperen kanon’ zit er voor het grootste deel al op. Het scenario ligt bij Hans, en die gaat ergens het komende halfjaar eens kijken wat voor wensen hij nog voor dit scenario heeft. Daarna ga ik mijn eigen kritische blik nog eens over laten schijnen, er nog een dag of wat mee aan de slag en daarna wordt dan echt de eerste pagina van dit verhaal getekend. Maar dat duurt dus nog een dik half jaar. Over twee weken misschien wel de eerste Eppo zonder een spoortje Bob Evers…

Of zou de Eppo mail van deze keer (ook op pagina 2 van Eppo 23) een stortvloed aan reacties uitlokken en beheerst Bob de komende nummers de Eppo brievenrubriek? Dan bedoel ik niet de brief van Ger Heijnemans, want Ger constateert zelf al dat Hans de Avro Lancaster in zijn eigen Bob Evers-stijl heeft getekend. En by the way, natuurlijk herkent alleen een echte vliegtuigfan de Avro Lancaster. Ik, als niet-vliegtuigfan, herken er hooguit een bommenwerper in. En, met alle respect voor de vliegtuigfans, aangezien ik heel goed besef waarvoor die dingen gebruikt worden, interesseer ik me echt niet meer voor het type. Okee, dit even terzijde…

Nee, waar ik op doel is natuurlijk de brief van Marcel Bresser in diezelfde Eppo Mail. Hoezo, de strip spreekt echt niemand aan?!?

(Foto: Jack Nowee)

Huh?!?Wie waren dan toch al die mensen die vorig jaar op de Stripdagen het nieuwe album kwamen kopen en waarvoor we twee dagen aan een stuk hebben zitten te signeren? Idem dito, in Kampen dit jaar. Pauze, ho maar. Nee, signeren voor al die mensen die één of meer albums kwamen kopen. Zijn al die mensen dan… niemand?!? Ik snap er niets van. Gelukkig wordt hier op de blog al gereageerd op deze brief. Nu de lezers van Eppo nog. En Otto en Anoniem, heel hartelijk bedankt voor jullie bijval.

Gelukkig is er ook goed nieuws. Zojuist hier binnengevallen de nieuwe Brabant Strip Magazine nummer 172 met in de rubriek Koffieklets op bladzijde 35 volop aandacht voor onze maanraketprent van de Stripdagen. Met vermelding van de auteurs, de vier albums, de voorpublicatie van ‘Een overval in de lucht’ in Eppo en een link naar deze blog. Zoals ook in Brabant Strip Magazine te lezen is, is de canvasversie echt helemaal uitverkocht, maar voor belangstellenden heeft Hans nog wel een aantal papieren versies beschikbaar. Meer over Brabant Strip Magazine vind je op http://www.brabantstrip.be/ .

En tenslotte, nee geen nieuwe strips in Donald Duck, wel een aankondiging op achterkant.

(Illustratie: Sander Gulien, © Disney)

Daar wordt voor volgende week mijn Oom Dagobert-verhaal ‘Het goud van Zwijgende Zwijnen’ aangekondigd. Een verhaal van maar liefst 19 pagina’s, gebaseerd op historische feiten, maar daarover volgende week meer. En zo te zien krijg ik dan ook voor elkaar wat Bertus Staigerpaip en Michiel Feenstra nooit gelukt is: ik sta op de voorplaat van de Donald Duck!

Heel fijne pakjesavond allemaal!

Eppo 23 en de Eppo Kerstspecial: 5 pagina's Bob Evers!

Maar liefst twee Eppo’s in mijn brievenbus vandaag. En morgen natuurlijk ook in de winkel! Niet alleen Eppo nummer 23, met de uitslag van de Eppo-enquete, veel Bob Evers op pagina 2, een interview met Eric Hercules, de boekenkastvan Gerben Valkema, Haas op de cover en natuurlijk het daverende slot van ons Bob Evers stripavontuur “Een overval in de lucht.

(Illustratie: Fred de Heij, karikatuur: Mars Gremmen)

Maar ook de Eppo Kerstspecial met o.a. een van onze kerstkaarten in een speciale kerstprijsvraag (ja, dit heet een hint) en een kort maar krachtige haast psychedelische kerstpagina met Bob, Jan en Arie in de hoofdrol.

(Illustratie: Henk Kuypers)

Maar tegelijkertijd kondigt deze smak Bob Evers pagina’s, 5 in totaal, ook de laatste twee Bob Eversloze Eppo’s van dit jaar aan. En het nieuwe verhaal moet nog vanaf de eerste pagina getekend worden.
Hier op de blog zullen we het verhaal dus nog maar wat rekken. De laatste vijf pagina’s Bob Evers van dit jaar verdelen we over de periode tussen nu en kerst met nog wat ander nieuws, tekenlessen, kerstkaarten en kerstwensen en meer van dat alles er tussendoor, te beginnen met pagina 43.

De pagina waarop Jan, en Arie tot de conclusie komen dat Jeffries hen ondanks de snelle acties ze toch echt voor is geweest en de handschoenendoos in handen heeft. Gelukkig heeft Jeffries ook sporen nagelaten. En zo komt Anderson in elk geval weer op het spoor van Breitstein. Kaalmans wordt als eerste van de drie overgebleven schurken uitgeschakeld. Ofwel: one down, two to go!

PAGINA 43a:

1. Judy kijkt Anderson verbaasd aan. Jan en Arie staren moedeloos voor zich uit.
JUDY: hoe?... ja, dat heb ik. hij had met mijn vader gewed dat hij binnen honderd uur naar kaapstad en terug kon reizen. de handschoenendoos diende als bewijs. maar hoe weet jij dat?
ANDERSON: judy, geloof me. dat verhaal is van a tot z gelogen. heb je enig idee waar jeffries naar toe is gegaan?

2. Judy denkt na en herinnert zich iets. Het gezicht van Jan en Arie klaart op. Anderson roept Rufus.
JUDY: hij vroeg alleen of hij beneden even zijn hotel mocht opbellen. rufus weet misschien welk hotel. maar waarom al dat gedoe om die oude handschoenendoos? ik…
ANDERSON: rufus!

3. Rufus vertelt Anderson waar Jeffries heen gebeld heeft. Anderson stormt de trap af, gevolgd door Jan en Arie en verbaasd nagestaard door Judy.
RUFUS: het hotel van meneer jeffries? de ‘fitzmaurice’, meneer anderson. hij had zeer grote haast.
ANDERSON: dat hebben wij ook. kom mee, jongens!

4. Anderson, Jan, Arie, en Rodney staan bij de receptie van het Fitzmaurice-hotel. Een meisje achter de toonbank staat Anderson te woord.
TEKSTBLOK: even later…
MEISJE: meneer jeffries? die is een half uur geleden vertrokken. hij heeft geen adres achtergelaten.
JAN: had hij iemand bij zich? iemand met een duits accent?

5. Het meisje kijkt naar de sleutels achter de balie. Kamer 312 hangt er wel, 314 niet. Anderson rent naar de lift en geeft de liftboy een commando.
MEISJE: u bedoelt de gast van kamer 314? ik zie zijn sleutel niet. misschien is hij nog op zijn kamer.
ANDERSON: rap, jongens! naar de derde.


PAGINA 43b:

1. Anderson klopt met de loop van zijn automatisch pistool op de deur van kamer 314.
GELUID VAN HET PISTOOL: Klop! Klop!

2.Anderson beveelt Rodney de deur samen met hem open te maken. Ze zetten hun schouders tegen de deur.
ANDERSON: geen antwoord! kom, openmaken! eén…twee…

3. De deur zwaait naar binnen open en veegt Kaalmans (met pistool in de hand), die er vlak achter staat in de richting van het bed. Kamer 314 is een eenvoudig gemeubileerde kamer met een paar leunstoelen en een klein bureautje.
ANDERSON: drie!
GELUID VAN DE DEUR: KRA-BAF!

4. Kaalmans ligt half op bed en laat zijn pistool vallen onder bedreiging van de twee pistolen van Anderson en Rodney. Jan sluit de deur.
ANDERSON: handen omhoog!... sluit de deur, jan.

5. Rodney bindt Kaalmans vast met repen laken en stopt een grote rubber spons in zijn mond.
ANDERSON: bind hem vast. en stop iets in zijn mond ook. dan deponeren we hem in de kamer hiernaast, in afwachting van breitstein.

Verhalen voor de decembermaand

Sinterklaas, Kerst, winter. Voor alles wat de decembermaand voor ons in petto heeft, ligt er sinds deze week een tijdschrift, album of special in de winkel. Kortom, genoeg te lezen voor wie straks een lange decembervakantie heeft.

In de nieuwe Donald Duck (nr. 49-2009) vind je maar liefst drie Sinterklaasverhalen waarvoor ik het scenario schreef. De Donald Duck van deze week opent meteen goed met een 10-pagina-verhaal, geschreven op de rand van mijn zomervakantie toen het buiten pakweg 30 graden Celsius was. Maar Sinterklaas is een dankbaar onderwerp als het om inspiratie gaat en dus ontstond zelf met die zomerse temperaturen een verhaal waarin zowel Donald als de stoomboot met pakjes spoorloos verdwijnt. Natuurlijk luidt de simpele conclusie van de brave Duckstadse burgerij dat Donald D. dan wel de dader zal zijn. Het zit natuurlijk allemaal heel anders in elkaar. Hoe? Dat lees je op bladzijde 5 t/m 14 van de nieuwe Donald Duck.

Op bladzijde 16 t/m 19 een Dombo-verhaal, waarin de Damesolifanten uit pure jaloezie de pakjes van Dombo omwisselen met die van zichzelf. Of beter gezegd een chocoladeletter met pindasmaak omwisselen voor een zakje zout. Een verhaal in de ‘Wat als..?’-categorie: wat zou er gebeuren als Dombo dacht dat hij van Sinterklaas niet meer mag vliegen? Het verhaal werd getekend door niemand minder dan de Spaanse tekenaar José Rámon Bernadó Kneff.

Op bladzijde 39 t/m 42 nog een ‘Wat als…?’-verhaal. Eén van de vaste thema’s van de Sinterklaasverhalen is dat Donald steevast vergeet de verlanglijstjes van Kwik, Kwek en Kwak te posten en de neefjes of Donald ze uiteindelijk persoonlijk moet gaan bezorgen op het kasteel van Sinterklaas. Geen wonder dus dat Kwik, Kwek en Kwak dit jaar zelf hun verlanglijstjes gaan posten. En dat dat ook niet volgens plan verloopt, moge duidelijk zijn, want anders heb je immers geen verhaal.

En behalve de Sinterklaasverhalen in Donald Duck staat er deze week ook nog een Sinterklaasverhaal van me in de nieuwe Tina (nr. 49-2009).

(Illustratie: Purita Campos)

Het verhaal ‘Nienke’s surprise’ op bladzijde 33 t/m 38 heeft het welbekende thema van het meisje dat in vermomming meer durft dan als zichzelf. In dit geval gaat het om Nienke, die haar grote liefde mee wil vragen naar een dance-party en dat dan wil doen in de rol van Zwarte Piet. In tegenstelling tot de verhalen in Donald Duck is dit Sinterklaasverhaal niet nieuw. Het werd al eerder gepubliceerd in Tina 49-1997 en getekend door de Spaanse tekenares Purita Campos.

Tot zover de goede, oude Sint. Maar ook voor Kerst is er een speciale uitgave uitgebracht. Het album ‘Een vrolijke kerst met Donald Duck’ ligt sinds afgelopen donderdag in de winkel.

(Illustratie: Studio Comicup, © Disney)

De twee verhalen van me die er in te vinden zijn, hebben overigens meer met de winter te maken dan met Kerstmis. Zo vind je op bladzijde 36 en 37 een Broer Konijn, waarin de nichtjes van Molly willen gaan baantjeglijden op het ijs en Rein Vos en Bruin Beer denken dat ze de (kerst)konijnen zo voor het grijpen hebben. Het verhaal werd getekend door de Spaanse Comicup Studio en al eerder gepubliceerd in Donald Duck 2-2000.

Op bladzijde 51 en 52 van hetzelfde album nog een Tokkie Tor-verhaal vol sneeuw en ijs.

(Illustratie: Studio Comicup, © Disney)

Vooral gebaseerd op het feit dat iemand die uitglijdt en voor- of achterover in de sneeuw valt soms wel erg vreemde sporen achterlaat. En zoiets leidt in een miniatuurdorpje als Puindorp al gauw tot paniek. Ook dit verhaal werd getekend door de Spaanse Comicup Studio en eerder gepubliceerd in Donald Duck 51-2001.

Voor wie de rest van de winter dan ook nog iets te lezen wil hebben, zijn er verschillende Winterboeken uitgebracht. In het Donald Duck Winterboek 2010 vind je zowaar een Nieuwjaarsverhaal op bladzijde 112 t/m 116. Of beter gezegd een verhaal rond de traditionele Nieuwjaarsduik. Ook in Duckstad wordt zoiets gehouden en uitgerekend als het buiten ijskoud is dwingt Katrien Donald om daaraan deel te nemen. Dit verhaal werd getekend door de Nederlandse tekenaar Jaap Stavenuiter en eerder gepubliceerd in Donald Duck 1-2001.

Voor de kinderen is er dan ook nog het Disney Junior Winterboek met daarin op bladzijde 47 het Winnie de Poeh-verhaal ‘Bedtijd voor Roe’. Een verhaal waarin Roe, net als de meeste kinderen, aan zijn moeder wil bewijzen dat hij best wel wat langer op kan blijven en dat het dus nog lang geen bedtijd is. Ook dit verhaal werd weer door de Spaanse Comicup Studio getekend en eerder gepubliceerd in Winnie de Poeh 4-2005.

Nog een Winnie de Poeh-verhaal op bladzijde 65, getiteld ‘De bloemen’. Bloemen waaruit bijen honing kunnen maken, maar die er ook voor zorgen dat Poeh aan zijn dierbare honing kan komen zonder gestoken te worden. Dit verhaal werd getekend door de Spaanse tekenaar Daniel Pérez en eerder gepubliceerd in Winnie de Poeh 8-2004

Het Disney Junior Winterboek sluit tenslotte af met een 17 jaar oud Oom Dagobertverhaal van maar liefst 17 jaar geleden op bladzijde 125 t/m 128. Een verhaal waarin Dagobert zijn neven min of meer dwingt tot een barre klimtocht in het Verweggistaanse hooggebergte. Dit alles om het geheim van de wijze-op-de-bergtop te ontraadselen, het geheim om de rijkste man ter wereld te worden. En gek genoeg is dit verhaal dan een echt kerstverhaal.

(Illustratie: Prodima, © Disney)

Het werd getekend door een tekenaar genaamd Prodima en al eerder gepubliceerd in Donald Duck 51-1996 en de Extra Donald Duck Kerstspecial 2007.